شمارهٔ ۱۱۲۴

هوش مصنوعی: چشم و ابروهای او به قدری زیباست که هیچ کس در دنیا نمی‌تواند با این شیوه زیبایی خود را نشان دهد، مانند تیرکی که از کمان رها می‌شود.

هوش مصنوعی: نرگس به خاطر شرم دو چشمش، سرش را در میان چمن پنهان کرده است، چه زمانی گل مانند رنگ چهره او در باغ می‌شکفد؟

هوش مصنوعی: اگر سرو به زیبایی تو نگاه کند، زیبایی‌اش کمتر به نظر می‌رسد و وقتی از کنار قامت تو عبور کند، به گلستان حسرت می‌خورد.

هوش مصنوعی: وقتی در اولین روز او را با چشمانش ناز و غمزه‌اش دیدم، به او گفتم چرا این همه بلا و فتنه در این زمان بر سر من آمده است.

هوش مصنوعی: هرچند بی‌وفایی در میان خوبان معمول است، اما من تا این حد به بدی او شک نداشتم.

هوش مصنوعی: من به او گفته بودم که بدخلق نباشد، اما وقتی او را دیدم و طبعش را شناختم، متوجه شدم که همچنان همان طور است.

هوش مصنوعی: کی می‌تواند در طول زندگی‌اش یک لحظه هم یاد آن دلبر را از خاطر ببرد، دلی که هیچگاه از غم او خالی نمانده است؟

هوش مصنوعی: در عاشقی از من انتظار صبر را داشتی و می‌دانی که طعم صبر تلخ است؛ مثل شکری که به لب می‌زنند. اکنون چگونه می‌توانم این صبر را تحمل کنم؟

هوش مصنوعی: لطفی کن بر این جهان از زمانی که با محبوبم پیوند برقرار کردم، از در مهر و محبت خود وارد شو و مرا از درد جدایی نجات بده.