شمارهٔ ۱۱۲۱

هوش مصنوعی: ای نسیم، در عالم کسی به زیبایی قامت او نیست. برو و از من، که خاک پای او هستم، سلامی به او برسان.

هوش مصنوعی: وقتی که سلامش را به او برسانی، از طرف من که خسته‌ام، بگو که مرا از غم و اندوه دوری‌ات آزاد کند.

هوش مصنوعی: خدایا، آن شب و آن روز چه شب و روزی خواهد بود که آن دختر زیبا و دلربا از در زندگی‌ام وارد شود.

هوش مصنوعی: صورت نورانی تو همانند آفتابی است که جان‌ها را پرورش می‌دهد. تا چه زمانی من باید مانند ذره‌ای به دور خود بچرخم و از تو دور باشم؟

هوش مصنوعی: دل را به تو سپردم و گرفتار زیبایی‌های تو شدم، بیا تا در کار تو، جان و دل خود را فدای عشق تو کنم.

هوش مصنوعی: پرنده خوش صدا، نسیم صبحگاهی، گل را از تو گرفت و رفت. چاره‌ای جز صبر کردن نیست، پس داستان را نگو.

هوش مصنوعی: به او گفتم که محبوبم بخاطر لطفش به من برمی‌گردد، اما زمانی که دوباره او را دیدم، متوجه شدم که همانطور است که بود.

هوش مصنوعی: در ذهن من این فکر بود که کسی که به من سختی رسانده، به محبت و نیکویی برمی‌گردد، اما این انتظار درست نبود.

هوش مصنوعی: ای بی‌رحم، به من که دل شکسته‌ام رحم کن. اگر به دل دوستم محبت نداری، لااقل به زبانی که به من بگویی محبت کن.