شمارهٔ ۱۱۲۰

هوش مصنوعی: ای نسیم، برو و پیامی از من به محبوب برسان. غم دوری را که می‌دانی، به کسی که تسلی می‌بخشد، برسان.

هوش مصنوعی: با تمام اشتیاق و محبت، سلام و پرسش بی‌پایانی را از این خاکی، به آن معشوق برسان.

هوش مصنوعی: تو به خوبی می‌دانی که حال بی‌حال و دل‌شکسته من چگونه است، از روی لطف و مهربانی خدا، این موضوع را به آن سرزمین برسان.

هوش مصنوعی: نباید مانند من به خاطر زلف‌های آشفتهٔ محبوب دچار بی‌تابی و شیدایی شد، زیرا بوی خوش این زلف‌ها می‌تواند هر کسی را دیوانه کند.

هوش مصنوعی: بگو که دوری و فاصله، جان ما را به لب رسانیده است. بیا و صبر و انتظار را به پایان برسان.

هوش مصنوعی: ای یار زیبا، من همچون جانم به لب‌های گرانبهایت تشنه هستم، پس بیا و مرا که مشتاق وصل توام به چشمه‌ها و آب‌های زلال برسان.

هوش مصنوعی: اگر محبوب ما شب که حال ناخوشی داریم، از ما جویا شود، به او بگو که بیاید و دنیا را به ارزش خود بشناساند.