شمارهٔ ۱۱۱۸

هوش مصنوعی: کنار تو، در شرایط سخت و دشوار، حالتی شکننده و vulnerable دارم. نمی‌دانم تا چه زمانی می‌توانم در کنار تو باشم و از دوری تو رنج بکشم و تحمل کنم.

هوش مصنوعی: آن خوشبختی کجاست که بتوانم یک لحظه در کنار تو باشم و آن لطف کجاست که با من یک لحظه همراه شوی؟

هوش مصنوعی: چشمان تو مانند نوری هستند که بر چشمانم می‌تابند و وقتی که به تو نگاه می‌کنم، ابرهای غم و اندوهی که در دل دارم، از چشمانم خارج می‌شوند.

هوش مصنوعی: ای نسیم، به آن معشوقه‌ی خوش‌خلق و سنگین‌دل بگو که دوستان در مورد یکدیگر این گونه می‌پرسند.

هوش مصنوعی: با وجود اینکه تو را در قلبم به یاد دارم، می‌دانم که هیچ‌گاه نمی‌توانم یک لحظه از ذهنم بیرونت کنم. یاد تو از جانم جدا نخواهد شد.

هوش مصنوعی: اگر آرزوی وصال و دیدار معشوق را داری، نباید از درد فراق و جدایی فرار کنی. اگر زیبایی و کمال را می‌خواهی، باید به راهی بروی که تو را به محبوب می‌رساند و از عقب‌نشینی و انحراف پرهیز کنی.

هوش مصنوعی: ای دوست، چند بار می‌خواهی از من دوری کنی؟ در دنیای سرشار از گل و بلبل، هیچ چیز نمی‌تواند شوق و حس زیبای ما را از باغ عاشقانه‌ام بگیرد.

هوش مصنوعی: مرا کمی شاد کن تا مدتی با عشق تو سرمست باشم، زیرا در حال حاضر دل و دنیایم پر از غم است.