شمارهٔ ۱۱۰۵

هوش مصنوعی: ای خدا، تو که درهای بسته را به روی من باز می‌کنی، لطفاً با نگاهی مهربانانه به من بنگر.

هوش مصنوعی: ما همیشه دل بسته و جسمی خسته از درد هستیم. می‌دانی که حال دلم چگونه است، اما نمی‌دانم چگونه باید بگویم.

هوش مصنوعی: غم دل نیازی به تکرار ندارد، فقط به چشمان اشک‌آلود من نگاهی بینداز و از من دوری کن.

هوش مصنوعی: حالت دل فردی که خسته و زخمی است را از من نپرس، زیرا در مورد درد و رنجی که به خاطر بی‌رحمی تو تحمل می‌کند، چیزی جز سکوت نمی‌توانم بگویم.

هوش مصنوعی: اگر به خاطر این که من را ترک کردی بگویی که من به خاطر فاصله‌ام از تو رنج می‌برم، من هرگز به تو نخواهم گفت که دیگر به شب وصل تو نیازی ندارم، ای دوست.

هوش مصنوعی: در عمق جدایی تو ای روشنایی چشم‌هایم، به شدت از درد و اندوهی که دارم، به ناله و فریاد درآمدم و حالا مانند موهایی که در باد می‌لرزد، به گریه و زاری مشغولم.

هوش مصنوعی: دل من به دنیا نمی‌تواند دل خوش کند تا زمانی که موهای پیچیده و زیبای تو را نبینم.