شمارهٔ ۱۰۹۴

هوش مصنوعی: بگذار بگوییم تا چه زمانی باید به خاطر دوری معشوق، اشک و حسرت خود را در دل بریزیم، در حالی که به یاد او باید جواهرات دیدگان‌مان را برایش تقدیم کنیم.

هوش مصنوعی: دلم از دوری یار به شدت غمگین شده است. بیا تا با هم، به سرعت تمام غم و اندوه را فراموش کنیم و به خانهٔ غم پایان دهیم.

هوش مصنوعی: اگر زیبای بلندی در این شب به رقص درآید، ما گرد و خاک پای او را به جای طلا نثار خواهیم کرد.

هوش مصنوعی: قیمت طلا و جواهر آن‌چنان زیاد نیست که ارزشش را داشته باشد که ما جان خود را به خاطر تو فدای کنیم و آن را به پایت بریزیم.

هوش مصنوعی: اگر لب‌های شیرین محبوبم به دست نمی‌آید، ای دل بیا تا مانند خسرو (شاهزاده) جانمان را با شکر شیرین کنیم.

هوش مصنوعی: ای دل، ما در آتش شوق و عشق هستیم و همواره به یاد لب های سرخ او هستیم، طوری که آرزو داریم جان خود را در حوض کوثر بیفکنیم.

هوش مصنوعی: به جای نوشیدنی سرخ رنگ بفرمایید تا کی باید به خاطر ظلم تو، از چشمانمان خون دل بریزیم و در ظرف خود بریزیم؟

هوش مصنوعی: رهگذران در کوی تو که به تو سر فرود می‌آورند، به ما گفته‌اند که اگر بر روی زمین تو سر خود را بر زمین بگذاریم، بهتر است.

هوش مصنوعی: اگر فرصتی فراهم شود، دوست من، بیا تا یک شب را مانند روزهایی که در کنار همیم، سپری کنیم و دستان همدیگر را بگیریم و از حضور یکدیگر لذت ببریم.

هوش مصنوعی: اگر به وصال محبوبم امیدوارم، نمی‌توانم از او طعنه و کنایه بزنم، اما بهتر است این موضوع را با محبت و نرمی به او برسانیم.

هوش مصنوعی: من به شدت دچار ضعف و اندوه هستم. زمانی که آن ماه زیبا طلوع کند، اگر عقل من از کار بیفتد، ممکن است در سال آینده هم این حال را تجربه کنم.

هوش مصنوعی: کسی نمی‌داند که من چه دردی دارم و این بار سنگین را چه کسی می‌تواند به دوش بکشد. تنها می‌توانیم شب‌هنگام در حضور پادشاه، به زبان رمز سخن بگوییم و از راز دل بگوییم.