شمارهٔ ۱۰۶۷

هوش مصنوعی: من به عشق و وصالش نیاز ندارم و از خودکفایی می‌خواهم، اما در صبحگاهی که با روی امید روشن می‌شود، در زمان راز و نیاز، به او می‌اندیشم.

هوش مصنوعی: ابروان او همواره به سمت قبله ماست، از این رو در هر نماز خواسته‌ام را به او تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: به خاطر قامت بلند او دستم به او نمی‌رسد و می‌خواهم زندگی‌ام را مثل زلف‌های او که همیشه دراز است، طولانی کنم.

هوش مصنوعی: دلم را از من ربودی و در درد و غم انداختی. حالا که از تو دور شدم، خون دل به یاد تو می‌ریزم.

هوش مصنوعی: ای دوست، در باغ شادی، در دل من، من همیشه قامت بلند و زیبا تو را با افتخار یاد خواهم کرد.

هوش مصنوعی: در آتش عشق او، قلبم در حال سوختن و شکستگی است و می‌خواهم به او بپیوندم.

هوش مصنوعی: برگرد و ببین که اشک‌های من چطور بر روی جهان جاری شده است. من دل‌باخته‌ی آن معشوق نازنین هستم که در نگاهش زیبایی خاصی نهفته است.