شمارهٔ ۱۰۵۹

هوش مصنوعی: من مانند بلبل سحرگاهان ناله و زاری می‌کنم و از گل با اشک چشمم عذرخواهی می‌کنم.

هوش مصنوعی: از تصور چهره تو ای محبوب، می‌دانی که چگونه در عمق دریای عشق و محبتت غرق شده‌ام، مانند ماهی در آب؟

هوش مصنوعی: هرچند که به دلیل گناهانم در دریای غم غرق شده‌ام، اما ای دل، به لطف و رحمت خداوند تکیه می‌کنم.

هوش مصنوعی: در صبح که نزد او می‌روم و از گناهانم سخن می‌گویم، با اشک‌های خود صورتم را سرخ کرده و چهره‌ام را به رنگ خاک در می‌آورم.

هوش مصنوعی: هرچند که من درویش و بی‌پول هستم و در گوشه‌ای از آرامش زندگی می‌کنم، با داشتن قناعت و رضایت در دل، از داشته‌های اندکم مانند یک پادشاه لذت می‌برم.

هوش مصنوعی: من برای بدبختی‌ام بهانه‌ای نمی‌آورم، چون می‌دانم که اگر در مسیر وفا قرار بگیرم، ممکن است به سوی انحراف بروم و راهی نادرست انتخاب کنم.

هوش مصنوعی: بنگر که من چقدر نیازمندم و عذر مرا بپذیر، زیرا در این موقع با دل و جان دعا می‌کنم.

هوش مصنوعی: من درباره درد عمیق و مداوم خود می‌نویسم، حتی اگر به خاطر آن، همه شما را از چشم خود دور کنم و در ظلمت غم تنهایی‌ام قرار دهم.

هوش مصنوعی: به دل خود گفتم که تا کی می‌خواهی در غم و اندوه زندگی کنی؟ دل پاسخ داد که بله، من از همه چیز در این جهان کناره‌گیری می‌کنم.