شمارهٔ ۱۰۴۹

هوش مصنوعی: تا کی باید به خاطر درد عشق تو دل را پر از اندوه کنم؟ آیا می‌توانم با اشکهایم در غم نبودنت، مانند جیحون (رود) جاری شوم؟

هوش مصنوعی: هر شب به خاطر دوری تو، چندین بار از چشمانم اشک می‌ریزم و چهره‌ام که رنگ زعفران است، به خاطر غم از عشق تیره و خونین می‌شود.

هوش مصنوعی: من که مانند حرف الف هستم و قامت تو را زیبایی می‌بخشد، ای بی‌وفا؛ هر لحظه به خاطر غم دوری‌ات، به درد دل نون می‌زنم.

هوش مصنوعی: گفته بودی وقتی در غم هستم، چه بگویم. حالا با نبود تو، که شادی زندگی‌ام هستی، چگونه می‌توانم با این درد و دل عذاب‌آور زندگی کنم؟

هوش مصنوعی: عشق من به اندازه‌ای دردناک است که مانند یک افسانه به یاد تو نمی‌آید، حتی اگر من هزاران ترفند و جادو بکار ببرم.

هوش مصنوعی: من متوجه شدم که کسی به من حسد می‌ورزد. حالا باید فکر کنم که چه راه حلی وجود دارد. اگر ممکن باشد، باید او را از مسیر غیرت خود دور کنم.

هوش مصنوعی: گاهی از درد فاصله بودن ناله می‌زنم و بی‌چاره می‌شوم، و گاهی هم از ظلم و ستم این دنیا شکایت می‌کنم.

هوش مصنوعی: هرچند که من فقیر و بی‌چیز هستم، اما اگر بتوانم در یک شب به عشق و وصال تو دست یابم، می‌توانم مانند قارون، ثروتمند و پرابهت شوم.

هوش مصنوعی: امید دارم روزی در دنیا بیاید که با وصال من، خاک را در چشم حسودان پست و حقیر سازم.