شمارهٔ ۱۰۴۰

هوش مصنوعی: گفتم یک شب به سمت محبوب می‌روم و به آرامی به زیبایی چهره‌اش نگاه می‌کنم.

هوش مصنوعی: عزیزم هرچند از حال و روز من بی‌خبر است، اما من باید حال زار و اندوهگین خود را به او بگویم.

هوش مصنوعی: امیدوارم که به قدری خوش شانس باشم که بتوانم او را بوسه بر پا بزنم، یا اینکه در خیال او به گونه‌ای امیدواری به او داشته باشم.

هوش مصنوعی: هر شب، در ذهن و یادهای دردناک خود، تصویر محبوبم را با خون دل ثبت می‌کنم.

هوش مصنوعی: هر روز صبح دل من از غم تو رها می‌شود، اما هر شب به خاطر عشق تو دوباره به فکر فرو می‌روم.

هوش مصنوعی: من از آب گذشتم و در آتش عشق او نشستم، حالا باد را با دست خود می‌گیرم و خاک را با سرم تحمل می‌کنم.

هوش مصنوعی: وقتی که نمی‌توانیم به هیچ مانعی توجه کنیم، دل عزیزم، بیا تا از سر راه محبوبت عبور کنم.

هوش مصنوعی: دل به من می‌گوید که ای بی‌خود، ساکت باش! هرگز از این خیال دست نخواهم کشید.

هوش مصنوعی: من جان و دنیای خود را به خاطر او فدا کرده‌ام، اما چگونه می‌توانم از آسیبی که ممکن است از دیدن روی او به من برسد، دوری کنم؟