شمارهٔ ۱۰۳

هوش مصنوعی: کسی که نمی‌تواند درد بی‌درمان ما را تحمل کند، خودش دچار مشکل است و کسی که زندگی‌اش سامان ندارد، حال ما را که بی‌سامانیم درک نمی‌کند.

هوش مصنوعی: اگر معشوق بداند که دلتنگی و شیدایی من به خاطر اوست، باید بداند که مثل زلف‌هایش، بخت ما هم در حالت سردرگمی و پریشانی است.

هوش مصنوعی: من تا چند باید زیر پای تو قرار بگیرم و تو مرا به باد دهی؟ چرا که شعلۀ عشق تو مانند لعل شیرین در جان ما جا دارد.

هوش مصنوعی: در دل من دردی وجود دارد که به من می‌گوید ای عزیز، تنها درمان این درد، خون جلزده توست.

هوش مصنوعی: کسی که بر ما رحم نمی‌کند، دلش مانند سنگی سنگین است و کسی که اشک‌های ما او را نمی‌خواباند، چشمانش همیشه بیدار و نگران است.

هوش مصنوعی: به یکی از شب‌ها اشاره دارم که قصد دارم زیبایی او را در برابر خود قرار دهم، اما عقل به من می‌گوید صبر کن، زیرا او از باغ ماست و باید بیشتر صبر کرد.

هوش مصنوعی: به بوستان گفتم چرا خوابم نمی‌برد، که گل در پاسخ گفت این آشفتگی ناشی از کارهای خود ماست.

هوش مصنوعی: به او گفتم که چرا در این جهان درد و رنج وجود دارد، او پاسخ داد که ای بیچاره، نگاه کن که تمام این درد و رنج به خاطر ماست.

هوش مصنوعی: عشق به زیبایی او باعث شد که از دریا بیرون بیاید و در کلامش، زیبایی و محبتش به مراتب بیشتر از آنچه ما داریم، جلوه‌گر شد.

هوش مصنوعی: اگر برف در فصل زمستان هیچ علاقه‌ای به ما ندارد، من برعکس به آن توجه می‌کنم چون او محبوب و دلخواه ما در فصل تابستان است.