شمارهٔ ۱۰۲

هوش مصنوعی: من درد و دل بسیاری دارم، اما تنها در پیوستگی اوست که درمان واقعی ما وجود دارد. همچنین، از زیبایی و طراوت او شعله‌ای در وجود ما زبانه می‌کشد.

هوش مصنوعی: کسی که برای حال من احساس ناراحتی نمی‌کند، دلش بسیار بی‌رحم است و آن‌که نمی‌تواند با تمام وجود با ما همدردی کند، درد جدایی ما را درک نمی‌کند.

هوش مصنوعی: ای نسیم صبحگاهی، با پزشک درد ما صحبت کن. آن کسی که نتواند دردی را درمان کند، در واقع دردی که درمانی ندارد را نمی‌پذیرد.

هوش مصنوعی: بیا بر روی چشمان من بنشین تا بتوانم به تو بگویم که این قامت تو چقدر زیبا و مانند درخت سرو در سرابستان است.

هوش مصنوعی: هرچند که سرو زیبا و ناز به باغ ما توجه دارد و به ما نزدیک می‌شود، اما باید بدانیم که در نهایت این سرو همیشه تحت فرمان ماست.

هوش مصنوعی: من در گوشه‌ای از زندگی‌ام با کمترین‌ها راضی هستم و نان مختصری می‌خورم، اما در حالی که در فقر به سر می‌برم، ارزش‌هایی به مراتب بالاتر از جمشید و کی را در کنار خود دارم.

هوش مصنوعی: من به لطف و مهربانی او تکیه کرده‌ام و از عطا و بخشش اوست که همه‌ی نعمت‌ها و زیبایی‌های جهان به من تعلق دارد.