برگردان به زبان ساده
آن سرو راستی مگر از بوستان ماست
و این روی همچو گل مگر از گلستان ماست
هوش مصنوعی: این درخت زیبا شاید متعلق به باغ ماست و این چهره هم که مانند گل است، احتمالا مربوط به گلستان ما می‌باشد.
آمد نسیم صبح که آرام جان رسید
گویی که بوی زلف بت دلستان ماست
هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی وزید و روح من را نوازش کرد، گویی بوی خوش زلف معشوقه‌ام در فضا پخش شده است.
آورد نکهتی به دماغ و دل ضعیف
کاو قوّت روان و دل ناتوان ماست
هوش مصنوعی: نفسی تازه و بویی خوش به دل و جان ضعیف ما می‌دهد که به روح و دل ناتوان ما قوت و نشاط می‌بخشد.
گویند در چمن به قد چون صنوبر نیست
بررُست ناگهان قد سرو روان ماست
هوش مصنوعی: می‌گویند در باغ به قد و قامت صنوبر کسی نیست، اما ناگهان قد و قامت سرو برآمده و درخشیده است.
گر سر کشد ز ما قد سرو سهی به ناز
جورش توان کشید خدا را که جان ماست
هوش مصنوعی: اگر سر ما همچون سرو قد بلند و زیبا باشد و با ناز و غرور رفتار کند، می‌توانیم این زیبایی را تحمل کنیم، به خاطر اینکه آن زیبایی جان ما را به خود مشغول کرده است.
گر بگذرد به گوشهٔ بستان روان قدش
آرد فغان زار که روح و روان ماست
هوش مصنوعی: اگر او به گوشه باغ برود، قدش به قدری زیباست که باعث دل‌نوشته و فریاد زاری می‌شود؛ چرا که او نماد روح و زندگی ماست.
چون بلبلان به وقت گل اندر میان باغ
از شوق روی دوست به هر سو فغان ماست
هوش مصنوعی: در بهار، مانند بلبلانی که در باغ پر از گل به خاطر شادی از دیدن محبوبشان ناله و فغان می‌کنند، ما نیز از شوق و عشق به روی دوستمان ناله می‌زنیم.
طوطی جانم از لب تو بس نمی‌کند
داند یقین که لعل تو شکرستان ماست
هوش مصنوعی: عزیزم، طوطی روح من به آواز لذت‌بخش تو عادت کرده و می‌داند که لب‌های تو همانند عسل و شیرینی، سرزمین خوشبختی ماست.
سودم ز درد عشق زیانست سر به سر
فارغ دل آن نگار ز سود و زیان ماست
هوش مصنوعی: من از درد عشق تنها ضرر می‌برم، در حالی که آن معشوق دل-disabled است و به هیچ‌چیز از سود و زیان ما فکر نمی‌کند.
زنهار نشکنی چو سر زلف خویشتن
عهدی بعید رفته که اندر میان ماست
هوش مصنوعی: مواظب باش که موهای خود را نچینی، چون عهدی بعید در میان ما وجود دارد.
زین بیش بر دل من مسکین جفا مکن
جانا از آن که حقّه راز نهان ماست
هوش مصنوعی: خواهش می‌کنم دیگر برای دل ضعیف من سختی نخور، زیرا این موضوع مربوط به راز عمیق و پنهانی ماست.
هرچند از این جفا به دل تنگم ار کند
تدبیر و چاره نیست که جان و جهان ماست
هوش مصنوعی: هرچند که این مشکلات و آسیب‌ها دل مرا می‌آزارد، اما چاره‌ای نیست؛ زیرا این عشق و محبت، جان و زندگی من است.
بگذشت و غرقه دید مرا ز آب دیدگان
نگرفت دست من که هم از دوستان ماست
هوش مصنوعی: گذشت و من را در حال گریه و اندوه مشاهده کرد، اما دست من را نگرفت، در حالی که او نیز از دوستان ما محسوب می‌شود.
این حاصل از جهان من، این بی عنایتی
دانم یقین که از سخن دشمنان ماست
هوش مصنوعی: من می‌دانم که این رفتار بی‌توجهی به من، ناشی از حرف‌های دشمنان ماست و نتیجه اوضاع و احوال این دنیاست.
