شمارهٔ ۱۰۰

هوش مصنوعی: به آن قد زیبا مانند درخت نارون نگاه کن که از باغ ماست و به آن گل شکوفا نگاه کن که از آبی از سرابستان ماست.

هوش مصنوعی: صدای خوش بلبل را در باغ بشنو، که بر روی گل‌ها می‌خواند و این ناله‌ها و فریادها هم از دستان ما برمی‌خیزد.

هوش مصنوعی: در کنار جویبار، درخت سرو زیبایی را دیدم و به آن گفتم که آیا تو آب چشمان ما را نوشیدی و از باغ ما گرفته‌ای؟

هوش مصنوعی: به او گفتم که چشمانت را باز کن تا حال و روز ما را ببینی؛ چرا که از شیرینی لب‌هایت، آتشی در دل ما شعله‌ور است.

هوش مصنوعی: سلطان دل که به عشق تو دیوانه شده، حالا میان دو زلف زیبایت در حیرت است و عقل ما هم به همین خاطر سرگردان و گیج مانده است.

هوش مصنوعی: هر جدایی یک زمانی به وصال می‌انجامد و بر هر غمی یک شادی وجود دارد. اما آنچه حکایت از آن دارد، حال ماست که در هجران بی‌پایان به سر می‌بریم.

هوش مصنوعی: هر کسی برای دردی که دارد راهی برای بهبود دارد، اما درد ما به گونه‌ای است که هیچ درمانی برایش پیدا نمی‌شود و همواره ادامه دارد.

هوش مصنوعی: اگر دلی مهربان نیست، عجیب نیست. نافرمانی و بی‌وفایی در عشق، عادت محبوب ماست.

هوش مصنوعی: گفتم ای جان جهان، به ما توجه کن. او پاسخ داد: چگونه با جهانی که در دست من نیست، ارتباط برقرار کنم؟