شمارهٔ ۱۰۰۶

هوش مصنوعی: بوی زلف تو به مشامم نمی‌رسد و چشمانم از اشک می‌سوزد مانند چراغی که در حال خاموش شدن است.

هوش مصنوعی: تو با ستمگری خود، دلی پر از غم و درد به من دادید که همچون پیکان، نشانی از دوری و جدایی است.

هوش مصنوعی: وقتی که با خوشحالی از دیدن او بی‌بهره‌ایم، باید چاره‌ای برای غم و اندوه خود پیدا کنیم.

هوش مصنوعی: وقتی که امکان چیدن یک گل از وصل محبوب وجود ندارد، پس چه سودی دارد، ای جهان، از باغ و باغچه؟

هوش مصنوعی: من هرگز نمی‌خواهم جهانی را بدون زیبایی گل‌های رنگارنگش، حتی اگر آن جهان بهشتی باشد، زیرا بدون آن زیبایی، از آنجا دلبرانه‌ای ندارم.

هوش مصنوعی: نسیم صبحگاهی بویی از زلف معشوق به من رساند و باعث شد که حواسم پر از عطر آن شود.

هوش مصنوعی: وقتی گل از باغ بیرون رفت، حالا غم جدایی‌اش داغی برایم به‌جای گذاشته است.