شمارهٔ ۱۴۶

هوش مصنوعی: کجایی، ای آرامش جانم؟ هر بار که صدایت می‌زنم، تو نمی‌آیی.

هوش مصنوعی: من تمام روابط و آشنایی‌های خود را به خاطر جدایی تو قطع کرده‌ام و از شادی و سرور آشنایی دیگر خبری نیست.

هوش مصنوعی: هر زمان که از من بپرسی که چرا در غم و دوری آن ماه زیبا هستم، دلم برای تو تنگ می‌شود.

هوش مصنوعی: ای یوسف زیبایی، وقتی تو رفتی من مانند یعقوب در اندوه و غم غرق شده‌ام.

هوش مصنوعی: عاشق تو کسی است که جانش را فدای تو کرده و در عشق تو به خوبی تو را می‌بیند، اما تو به خاطر زیبایی‌های وجودت از او دوری می‌کنی.

هوش مصنوعی: دستی که به عشق تو رسیده، از سنگ هم سخت‌تر است و نمی‌تواند بشکند؛ تو ای محبوب، باید مانند مومیایی، جان تازه‌ای به من ببخشی.

هوش مصنوعی: چراغ عشق تو در میان باد به خشم افتاده است و از آن، روشنی من تیره و تار شده است.

هوش مصنوعی: از جدایی و وصال چه فایده‌ای دارد وقتی که زمان ما را به زور از هم جدا کرده است؟

هوش مصنوعی: جدایی تو، برای من حکم خداوند است. چطور می‌توانم از این حکم الهی سرپیچی کنم؟