شمارهٔ ۴۴۲

هوش مصنوعی: سرم پر از شادابی و لب‌هایم خندان است و خوشی‌ای دائمی دارم. از من می‌پرسی که کجا هستم؟ من در جایی فراتر از مکان‌ها قرار دارم.

هوش مصنوعی: اگر برترین مکان‌ها نشسته باشم، انتقادات و طعنه‌های کمتری متوجه من خواهد بود، زیرا من در مرتبه‌ای بلندتر از دیگران قرار دارم و در جایی برتر زندگی می‌کنم.

هوش مصنوعی: تو می‌گویی که در درون من گنجی ابدی نهفته است، اما من از گنجی که به روشنی و آشکار است، نشانه‌های بسیاری در دل خود دارم.

هوش مصنوعی: من آنقدر به عشقش پژمرده نیستم که فکر کنی از او دورم. وقتی زیبایی‌اش را می‌بینم، همه چیزش را به وضوح درک می‌کنم.

هوش مصنوعی: ای صوفی که تنها به خود می‌نگری، به خودت نپرداز، بلکه به من توجه کن؛ چرا که من از لذت عشق او زندگی ابدی دارم.

هوش مصنوعی: مرا در دریا می‌اندازی و می‌گویی که زود بیرون بیایم. من هم به خواسته‌ات عمل می‌کنم، اما از جانم می‌ترسم.

هوش مصنوعی: ای قاسم بیچاره، به من بگو چه چیزی داری و چرا آن را داری؟ من عشق پنهانی را دارم که برایم همچون جان جهان ارزشمند است.