شمارهٔ ۹۶ - سید نعمت الله فرماید

هوش مصنوعی: ما در دل دریای بی‌پایان زندگی غوطه‌وریم؛ گاهی مانند امواج جست‌وجوگر و گاهی به مانند دریاهای وسیع و آرام هستیم.

هوش مصنوعی: ما پیروان صوفی‌اند و درونی پر از شور و هیجان داریم، در حالی که در جیب‌مان آرزوها و زیبایی‌ها را جستجو می‌کنیم.

هوش مصنوعی: ما از آن فروشگاه پارچه، جنسی را فراهم کرده‌ایم که می‌توانیم آن را به شکل دلخواه تغییر دهیم و به مشتریان ارائه کنیم.

هوش مصنوعی: مانند پنبه‌ای که در دستان حریر نرم و لطیف می‌شود، ما نیز بی‌چیزی و ناتوانی را حس می‌کنیم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که چشمه‌ای که در دل حقیقت پنهان شده را ببینیم، با دیدگان خود آن را به نمایش خواهیم گذاشت.

هوش مصنوعی: ما همچون دریایی هستیم که در دل بازار دهلی، ارزش پارچه‌های هندوستان را نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: در برخی لحظات به پایین می‌رویم و در لحظاتی دیگر به سمت بالا می‌رویم، مانند حالتی که در چکمه‌ای قرار داریم که نمی‌دانیم چه جهتی خواهیم رفت.

هوش مصنوعی: ما به مقام و منزلتی ویژه رسیدیم که مانند پارچه‌ای نفیس و گرانبها در برابر شانس و سرنوشت عالی خود قرار داریم.

هوش مصنوعی: مانند انسانی بزرگ و برجسته در این ویژگی، من در مقام قاری، در زمینه قضاوت درباره شعر طغرایی قرار دارم.