شمارهٔ ۹۴ - مولانا همام تبریزی فرماید

هوش مصنوعی: وقتی که هوای دوست و دیارم به یادی از گذشته بیفتد، چشمانم پر می‌شود از اشک و حسرت.

هوش مصنوعی: اگرچه به پایان رسید، اما مقام والای خانواده آل باقی است، مانند ولی که نشانه‌ای از علو و برتری است، همانند تافتۀ قرمزی که نشان‌دهندۀ مقام و وضیعت خاصی است.

هوش مصنوعی: امیر با لباس زیبا و شیک به مهمانی آمد و از این بابت خوشحال بود، چرا که به گروهی خاص وابسته بود.

هوش مصنوعی: در اینجا اشاره شده که من از لذت‌های زندگی، مانند کسی هستم که به مکان مقدس یا ویژه‌ای نرفته و از آن چیزهای حلال و حرام محروم مانده‌ام. به نوعی، احساس کمبود و نداشتن دسترسی به نعمت‌ها و خوشی‌ها را بیان می‌کند.

هوش مصنوعی: به اندازه یک سالی که طول می‌کشد تا بهای قرض را بپردازد، او به زحمت می‌افتد و البته در آغاز راه، فرشه‌اش به آسانی نمی‌افتد.

هوش مصنوعی: شخصی که به دیگری مقام و منزلتی داده و او را بر جایگاه بزرگی نشاند، در عین حال کفش او را نیز به او برگردانید، این نشان‌دهنده تواضع و فروتنی اوست.

هوش مصنوعی: هر نوعی که توصیف شود، آن را در پای خود قرار بده، زیرا تمام آن به دست تو است و ممکن است به راحتی نادیده گرفته شود.

هوش مصنوعی: قاری از شاعری سخن می‌گوید که در حین بافتن شعر، از زحمات و مشکلاتی که پیش روی اوست سخن می‌گوید. به او گوشزد می‌کند که نگران نباشد، چون در کنار کسانی که در ظاهر به نظر می‌رسند شلخته و بی‌نظم هستند، این شعله‌هایی از نار می‌سوزد که نشان از تلاش و کوشش او دارد.