شمارهٔ ۸۳ - سلمان ساوجی فرماید

هوش مصنوعی: اشتیاق و جذابیت نگاه معشوقه‌ام مرا از مسیرم منحرف کرده، و حالا نمی‌دانم این حس ناگهانی از کجا به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: افکار و خیالات من را به سوی یک صوفی با لباس مشکی می‌برد و نمی‌دانم این ناگهان چه طرز فکری به سرم زده که از کجا به سراغم آمده است.

هوش مصنوعی: در شب تار، مانند یک آدم مست صحبت می‌کنم و تصمیم می‌گیرم که پوستینم را بگذارم. اما صبح که ترس سرما به سراغم می‌آید، به خودم فکر می‌کنم که صبحی دیگر خواهد آمد.

هوش مصنوعی: اگر روز عید باشد و من لباس نو نداشته باشم، دیگر زندگی را نمی‌خواهم.

هوش مصنوعی: من همچون چراغی در تاریکی می‌درخشم، اما نمی‌دانم چرا اینقدر آگاه هستم که همان‌طور که صابون در آب حل می‌شود، من نیز از وجودم کاسته می‌شوم.

هوش مصنوعی: با دست‌های کوتاه خود، سعی می‌کنم که نخی را که به سختی در دست دارم، بپیچم و از آن عبور دهم تا به سر آن برسیم، اما این کار بسیار سخت و چالش‌برانگیز است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که سرما به وجود نیامده بود، من به فکر استفاده از پوستین در سرمای چله نبودم، اما حالا متوجه شدم که باید خودم را آماده کنم.