شمارهٔ ۸۲ - مولانا محمد حافظ فرماید

هوش مصنوعی: عید است و زمان گل‌رویی و دوستان در انتظار آن هستند که ساقی بیاید. برو و محبوب خودت را ببین و با او می بیاور.

هوش مصنوعی: سنجاب سفید و سیاهی که دور و برم می‌چرخد را بیاور و به قمر نیمه‌پنهان نگاه کن؛ چون من به طور واضحی مکالمه می‌کنم.

هوش مصنوعی: این ماه در روز عید، خرقه‌ای کهن را به نان و سفره‌ای تبدیل کرد؛ در این کار، اراده و تلاش انسان‌های پاک و نیکوکار نقش داشته است.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی دامن شما به زودی ندر‌د، و آستین‌ات از دل‌تان پر نشود، مانند دفتری کنار بگذار.

هوش مصنوعی: اگر لباسی برای من نیست، لطفاً دلال زیبای تو را که بر تنم است به من ببخش و اگر نو نمی‌توانی بیاوری، دست‌کم یک لباس کهنه بیاور.

هوش مصنوعی: در جلو شاخ ظاهر شدم و از نظر سختی‌ها و مشکلات گذشته‌ام خاطر نشان باش که مانند یک غنچه بر گرداگرد جویبار جلوه‌گری می‌کنم.

هوش مصنوعی: آن سلاحی که به آن آویخته‌اند، به خاطر بند نقره‌ای‌اش است که مانده و حالا احساس می‌کند که از آن عزیز جدا شده و اختیارش از دست رفته است.

هوش مصنوعی: دوست خوش لباس و باوقار و زیباست. ای کاش از چشم بد و آسیب‌ها حفظ شود.

هوش مصنوعی: به حرف‌های قاری اعتماد نکن و دامن خود را از او دور نگه‌دار، زیرا تو باید از آن‌چه که در دلت داری استفاده کنی و به مقام و منزلت خود توجه داشته باشی.