شمارهٔ ۷۰ - سلمان ساوجی فرماید

هوش مصنوعی: آدمی که به زیبایی و دلربایی موی تو گرفتار است، چگونه می‌تواند در قید و بند جان خود باشد؟ عجیب است کسی که عاقل به نظر می‌رسد و در چنین اسیری به سر می‌برد.

هوش مصنوعی: اگر یک لحظه نگاه تو بر فرشم بیفتد، من کلاهم را به تو می‌دهم و همچنین لباس خاصی را که به کمر زده‌ام، به تو تقدیم می‌کنم.

هوش مصنوعی: در یک روز بهاری، صحنه‌ای زیبا از طبیعت را مشاهده کردم. درختی سبز و تنومند را دیدم که در کنار آن، جویباری زلال و خنک در حال جاری شدن بود. این منظره برایم خوشایند بود و حس خوبی از زندگی کنار درخت و آب به من منتقل می‌کرد.

هوش مصنوعی: این شعر به مقایسه و تضاد میان دو چیز اشاره دارد. شاعر به نوعی می‌گوید که اگرچه ممکن است چیزهای ساده و معمولی ظاهری زیبا و دلربا داشته باشند، اما در مقایسه با چیزهای بزرگتر و ارزشمندتر، تفاوت‌های زیادی وجود دارد. او از "چرخی اطلس" و "تابان" یاد می‌کند که نشان‌دهنده زیبایی ظاهری است، در حالی که تفاوت عمیق‌تری بین این زیبایی و واقعیت‌های بزرگتر که از زمین تا آسمان را شامل می‌شود، وجود دارد. در واقع، این بیانگر این است که نباید فقط به ظاهر چیزها توجه کرد، بلکه باید عمق و معنا را نیز در نظر گرفت.

هوش مصنوعی: من هیچ‌گاه روی خود را از روی زیلو برنمی‌گردانم، حتی اگر بخار بوریا از روی فرش خاکی برود؛ زیرا برای عاشقان، بساطی از پرنیان و نعمت‌های فراوان فراهم است.

هوش مصنوعی: در دل راهی که جذابیت خاصی داشت، نوشته‌ای را دیدم که تنها فردی خاص قادر به فهم کامل آن بود. انگار مانند دکمه‌ای کوچک در ذهنش، اطلاعاتش را به صورت خرد و جزئی درک کرده بود.

هوش مصنوعی: برای پوشیدن لباس یکدیگر، باید به گونه‌ای باشد که پارچه‌های روسی در بالا و پایین و پارچه‌های نرم و لطیف در وسط قرار بگیرند.

هوش مصنوعی: در آن لحظه که وجودم به خاک سپرده شده و در bones من درگیر است، می‌توانی جعبه‌ای را پیدا کنی که داخل آن هوای سرمه‌دان و ماده‌ای از عاج وجود دارد.

هوش مصنوعی: انسان از دنیا می‌رود و مانند کفن ساده‌ای می‌شود، اما اشعار زیبا و رنگین او تا زمانی که جهان برقرار است، باقی می‌ماند.