شمارهٔ ۶۷ - مولانا حافظ فرماید

هوش مصنوعی: زیبایی چهره تو به اندازه‌ی ماه نمی‌رسد و گل‌ها در برابر تو هیچ رونقی ندارند.

هوش مصنوعی: زیبایی چتر از جنس مخمل همانند زیبایی ماه نیست و تاج خورشید شایسته‌ی کلاه‌های پرزور و با شکوه نیست.

هوش مصنوعی: من تنها مانده‌ام و پریشانی‌ام کسی را ندارد که دردی را که از این سیاهی به دل دارم، احساس کند.

هوش مصنوعی: از زادگاه خود دور نشو و از آنجا نرو، زیرا که اگر قدرت و نیروی لازم را نداشته باشی، پادشاهی برای تو حاصل نخواهد شد.

هوش مصنوعی: گوشه‌ای که آرامش و صفایی فراهم کرده، برای من از هر کاخی که متعلق به پادشاه باشد، دلنوازتر است.

هوش مصنوعی: گل تا زمانی که زیبا بود، مانند اطلس درخشان می‌درخشید، اما زمانی که از بین رفت، دیگر هیچ گیاهی در چمن نیست که بتواند جایگزینش شود.

هوش مصنوعی: پاکدامنی‌ات را حفظ کن و از چیزهای ناپسند دوری کن، زیرا دل تو ظرفیت تحمل ناراحتی و غم را ندارد.

هوش مصنوعی: فردی که شایسته و بی‌نظیر است، نیازی به شاهد برای اثبات خود ندارد و نیازی به مدعا ندارد.