شمارهٔ ۶۶ - لاادری قائله

هوش مصنوعی: عطر گیسوانت جانم را معطر می‌کند و دیدن چهره‌ات، دل مرا روشن می‌سازد.

هوش مصنوعی: اگر کسی لباس‌های کهنه بپوشد، به گدا می‌ماند، ولی اگر فقیر در لباسی فاخر باشد، به ثروت‌مند شبیه می‌شود.

هوش مصنوعی: من از منش فقر و ساده‌زیستی بایزید الهام می‌گیرم و انتقادات و سرزنش‌ها را بر سر تاج‌داران و قدرت‌مندان می‌ریزم.

هوش مصنوعی: چهره من پر از نقص و عیب است که دیگران نمی‌توانند آن را به راحتی ببینند. هر لحظه که کسی مرا می‌بیند، به نوعی از خودم فاصله می‌گیرم و در واقع به ظاهر دیگری تبدیل می‌شوم.

هوش مصنوعی: من نسبت به کسی احساس دلسوزی می‌کنم که وقتی از حمام خارج می‌شود، لباس چرک و کثیف به تن می‌کند.

هوش مصنوعی: شخصی که بتواند دستی را که با لباس نو پوشیده است، بشناسد، در حالی که فکر دست دیگری هنوز نشسته است.

هوش مصنوعی: در غم دوری از چادر و خانه و زیرانداز، این یکی به خود می‌پیچد و آن یکی خاک بر سر می‌ریزد.

هوش مصنوعی: هر کس که بخواهد با قاری شعر بگوید، مانند کسی است که در گفت‌وگو با صوفیان به موضوعی وارد می‌شود، اما در حقیقت خود را در موقعیتی نامناسب و خفی می‌بیند.