شمارهٔ ۶۰ - خواجه حافظ فرماید

هوش مصنوعی: دل من فقط به عشق و محبت زیبایان می‌تپد و از هیچ راه دیگری نمی‌گذرد. هرچند که نصیحت‌هایی را می‌شنود و زهر را هم در می‌نوشد، اما باز هم به راه دیگری نمی‌رود.

هوش مصنوعی: غشقدان (اسب جنگی) تا زمانی به سر آن زن (خاتون) نزدیک نمی‌شد که بوی خوش مشک، لادن و عنبر را حس نمی‌کرد.

هوش مصنوعی: به نظر می‌رسد که در ظاهر، برخی افراد به نیکوکاری و صفات خوب خود را نشان می‌دهند، اما در باطن، خلوص و صداقت ندارند. آن‌ها مانند پرده‌ای هستند که زیبایی را می‌پوشانند، اما واقعیّت شباهت چندانی به آن چه که نشان می‌دهند، ندارد.

هوش مصنوعی: به این معناست که وقتی شما با چادر یا پوشش آتشین خود، چیزهای ارزشمندی را می‌پوشانید، جالب است که چگونه این شعله در لحظه‌ی خاصی برای شما نمی‌سوزاند.

هوش مصنوعی: سر من جز این که تشتی از پارچه زیبایی باشد و در جیبم هم لباس فاخر دیگری نباشد، هیچ چیز دیگری نمی‌داند و دیگر به چیز دیگری هم فکر نمی‌کند.

هوش مصنوعی: داستانی که از زیبایی و ارزش‌های هنری می‌گوید، چه کسی را می‌شناسی که بتواند تصویری به جذابیت آنچه در خیال ماست بیافریند؟

هوش مصنوعی: وقتی به تو احترام می‌گذارم مثل این است که لباس خود را آتش می‌زنم؛ در حالی که دستم نرم و لطیف است، اما من هنوز هم آتشین‌زبان هستم، هرچند در آتش نمی‌سوزم.

هوش مصنوعی: با توصیف صدای دلنشین قاری قرآن، همچون طلایی در دور و برم، اگر قسمت من به طور کامل از زر و زینت پر نشود، نشانه‌ای از شگفتی در نظم زندگی‌ام خواهد بود.