شمارهٔ ۱۳۳ - سلمان ساوجی فرماید

هوش مصنوعی: من به خاطر آرزوی دیدن چهره و موهای او در هر شب و روز غمگین هستم و نمی‌توانم در هیچ شبی به صبح وصال او امیدوار باشم.

هوش مصنوعی: تن‌پوشی که به دور از چشم و بینش است، بر آتش می‌افتد تا بپزد و نابود شود. این وضعیت ناشی از وسوسه و آرزوی جمع‌آوری ثروت است.

هوش مصنوعی: تو اگر بخواهی می‌توانی با ناز و زیبایی‌ات دیگران را مجذوب کنی، اما چرا این‌قدر در آتش عشق می‌سوزی و خود را به زحمت می‌اندازی؟

هوش مصنوعی: این جمله به توصیف لباسی می‌پردازد که شاید به خاطر کیفیت بد یا نقصی که دارد، جذابیت کمتری داشته باشد. اشاره به این دارد که اگرچه این لباس دارای ویژگی‌های خاصی است، اما به نظر نمی‌رسد که به خوبی دوخته شده باشد یا به خوبی به تن می‌نشیند. در نهایت به این معناست که زیبایی یا اعتبار آن چیزی که به نظر می‌رسد، ممکن است با واقعیت سازگار نباشد.

هوش مصنوعی: برگ همیشه سبز است و در کلاه موردی جای دارد، در حالی که پارچه‌اش از پنبه است و نشانی از موفقیت و پیروزی در خود دارد.

هوش مصنوعی: با لباس زیبا و معطر، بخور و عطر بزن، همانطور که نسیم صبحگاهی در بهار، بر گل‌ها می‌وزد.

هوش مصنوعی: ای کسی که آستین خود را به زیبایی تکان می‌دهی، بر من عریان نریز. گاه به نیکی و بزرگواری، محفل را روشن و شاداب می‌کنی.

هوش مصنوعی: قد بلند تو مانند لباس پرزیبان است و هزینه‌های عمرت را به باد می‌دهد؛ مگر آنکه با دستانت چیزی به دست آوردی و از آن عمرت را دوباره تازه کنی.

هوش مصنوعی: در جایی که کمربند سلطنتی وجود دارد، به خانه‌ای بیا که در آن قاری لباس مخصوص می‌پوشد و می‌توانی از او یاد بگیری.