شمارهٔ ۱۳۰ - شیخ سعدی فرماید

هوش مصنوعی: زمانی که دل انسان بی‌قرار و مضطرب نباشد، افرادی که در کنار هم هستند، با یکدیگر هم‌صدایی و هم‌نوازی می‌کنند و از همراهی لذت می‌برند.

هوش مصنوعی: بدون لباس غیرممکن است که در جمع بزرگان در جایی از خود حرکتی نشان دهی یا ادعای استواری کنی. هر جا که بروی، باید با ادب و احترام خود را معرفی کنی.

هوش مصنوعی: فانوس بی‌فایده است در درون خیمه‌ای که پر از دود است؛ باید چراغی روشن شود تا در تاریکی نمانم.

هوش مصنوعی: به زیبایی چهره‌ات نگاه نکن، زیرا هیچ وقت نمی‌توان حال و روز سوخته را با داستانی که می‌گویی، تغییر داد.

هوش مصنوعی: دست من و دامن طاوسی خوش‌نواز و زیبا به هم برخوردند، و این برخورد مانند شربت دلپذیری است که به زیبایی به آن افزوده شده است.

هوش مصنوعی: در اینجا می‌توان گفت که کسی که در کنار یک شخص بزرگ و با کرامت قرار دارد، احساس افتخار و سربلندی می‌کند. این شخص مانند یک غلام وفادار است که برای خدمت به مولا و سرپرست خود آماده است و در این خیروبرکت، نشانه‌ای از شرافت و مقام را می‌توان دید.

هوش مصنوعی: وقتی معجر به دور سر آن دختر زیبا افتاد، او با حسرتی جزیی از جدایی، در آغوشش می‌گفت.

هوش مصنوعی: چینی که به خاطر غم به دوش می‌آورد، جای تعجب نیست؛ وقتی که یاری در آغوشش بگیرد و در دامش بیفتد.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که شخصیت و مقام انسان به ویژگی‌ها و تلاش‌هایش بستگی دارد و بسیاری از افراد بدون داشتن صلاحیت یا فضیلت، نمی‌توانند به مقام‌های والا دست یابند. در واقع، بزرگی واقعی از درون انسان نشأت می‌گیرد و به ظاهر بستگی ندارد.