شمارهٔ ۱۲۹ - سلمان ساوجی فرماید

هوش مصنوعی: گفتم که در خواب تو را می‌بینم، او گفت که در خواب ببین. گفتم زیبایی‌ات را مثال زدم، او گفت که آن را در آب ببین.

هوش مصنوعی: گفتم که براساس تصوراتت چطور به نظر می‌رسی، او پاسخ داد که وقتی بخوابی می‌توانی ببینی. گفتم مثل سنجاب است، او گفت که در آب دیده می‌شود.

هوش مصنوعی: در گفتگویی که داشتم، به چیزی اشاره کردم که در واقع میان دو چیز قرار دارد. وقتی از پرده و حجاب صحبت کردم، پاسخ شنیدم که این حجاب، تنها باعث می‌شود که آن را نخواهی دید.

هوش مصنوعی: گفتم خواب دیدن چگونه امکان‌پذیر است؟ او پاسخ داد که باید خودت را در حالتی از چرخش و تغییر ببینی.

هوش مصنوعی: گفتم که زیر آن روسی زیبا را دیدم، گفت که با اوج گرفتن، در آسمان برق و ابر را خواهی دید.

هوش مصنوعی: در کشکول خود چه چیزی دارد که در جام‌های طلایی، در هر طرف گلستان، او را می‌بینی که به شدت ناله و فریاد می‌کند؟

هوش مصنوعی: گفتم که با وجود روز روشن، ذهنم به طرز عجیبی تاریک و مانند شب است. پاسخ داد که اگر به کرباس (نوعی پارچه) نگاه کنی، می‌توانی ماه و ستاره را ببینی.

هوش مصنوعی: گفتم که تو به تلاوت مشغول هستی و این سخنان را می‌گویی، او پاسخ داد: چقدر خوب که خیر و برکت را در این کار می‌بینی.