شمارهٔ ۱۲۶ - مولانا جلال طبیب فرماید

هوش مصنوعی: بده ساقی، شراب جاودانه‌ای را به دست عاشقان بی‌خیال و راحت‌طلب بده.

هوش مصنوعی: از زندگی سخت و ملالت‌بار به جایی رسیدم که برهنه و بی‌خیال مانند نهالی جوان ایستاده‌ام.

هوش مصنوعی: به دست ها و مهارت های کسی توجه کن که مانند خورشید در درون ماه قرار دارد.

هوش مصنوعی: کسی که در پی زیبایی‌های تازه‌ای است و به جست‌وجوی چیزهای غیرممکن می‌پردازد، عمرش را به اتلاف می‌گذارد.

هوش مصنوعی: هوا و احساس زندگی در زناشویی را نگذار که شب‌ها خواب بر تو غلبه کند و من به دنبال بالاترین درجات، شب‌ها بیدار می‌مانم.

هوش مصنوعی: در دل دریا، در جستجوی مرواریدهای درخشان، چون امواج دریا به تلاش خود ادامه بده.

هوش مصنوعی: اگر می‌خواهی بزرگ و با اعتبار شوی، باید زحمت بکشی و تلاشی از خود نشان دهی.

هوش مصنوعی: زمانی که آستین‌های سقرلاط را می‌گیرم، نمی‌دانم که دست راست من از دست چپم کدام است.

هوش مصنوعی: شاعر به تجربه‌ای اشاره می‌کند که در آن، شخص مشلشل نیز در خفا و به صورت غیرمستقیم صحبت کرده و در زمانی خاص با حالتی که داشت، هم عقیده بوده است.

هوش مصنوعی: از خاک راه به خاستگاه رفته و با زیرانداز به درگاه خداوندی رفته‌ام، ای صاحب بزرگی و احترامی، به من ترحم کن.

هوش مصنوعی: عمل کن بر پایه‌های فکری کسی که قرآن می‌خواند، تا بتوانی از این وضعیت دشوار و پرفشاری که با آن روبرو هستی، رهایی یابی.