شمارهٔ ۱۲۵ - سلمان ساوجی فرماید

هوش مصنوعی: در فضای محبت تو، اجزای هستی چون غبار به دور تو می‌چرخند و از ویژگی‌های چهره‌ات، باغ‌های بهشت رونق می‌گیرند.

هوش مصنوعی: ای که در هوای باغ، ذراتی از پنبه‌ای، با گلی از باغ کمخا، خوش‌بو و معطر به رقص درآمده‌ای.

هوش مصنوعی: من از اینکه بتوانم به دامن تو نزدیک شوم و گرد و غبار یزدی بر چهره‌ام بنشیند می‌ترسم.

هوش مصنوعی: هر کسی نمی‌تواند ارزش سمور و سنجاب را در عشق ما بفهمد. در عشق ما چه نیازی به جوانمردی و شجاعت است.

هوش مصنوعی: به جلوی خود نگاه کن، آنجا که بر زمین نشسته‌ای. همچون فرشی که زیر پای توست، ناپایدار و بی‌مقدار، به تو تکیه کرده است. مانند یک بقچه که گم شده و در گوشه‌ای افتاده، چندان اهمیت ندارد.

هوش مصنوعی: در هر جایی که هستی، آماده و مسلح باش و در هر نبردی که در پیش داری، به خود و تجهیزاتت توجه کن.

هوش مصنوعی: احساسات و دردهای عمیق در دل هر انسان وجود دارد و هر فردی با غم و شادی خود رو به روست. لباس‌های ما به نوعی نماد زخم‌ها و دردهای درونیمان هستند که در دل و جان ما باقی مانده‌اند. این به این معناست که هر کس در دل خود داستانی از رنج و شور دارد.

هوش مصنوعی: این بیت به توصیف دو قاری می‌پردازد که در یک نیمروز به تصویر کشیده شده‌اند. آن‌ها مانند آفتاب زرد در اوج آسمان هستند و وجودشان به نوعی با شکوه و نورانی است. این تصویر به معنای عظمت و تأثيرگذاری هر دو قاری اشاره دارد.