شمارهٔ ۱۲۴ - خواجه حافظ فرماید

هوش مصنوعی: ای کسی که به عاشقان اجازه می‌دهی که از عشق دور بمانند، اما در عین حال آن‌ها را از کنار خود دور نگه می‌داری.

هوش مصنوعی: ای آسمان، چرا اینقدر من را بی‌پناه و سرگردان نگه می‌داری؟ چرا مانند یقه‌ای که به پشت سر کشیده می‌شود، مرا از همه چیز جدا می‌کنی و به عقب می‌فرستی؟

هوش مصنوعی: از روی پوستین جدا نکن، مگر برای عاشقان. آیا برای آنان که در عشق تو هستند، این کار را روا می‌داری؟

هوش مصنوعی: ای آقا، بر ما تکبر نکن و انتظار نداشته باش که با لباس و ظاهر خود بتوانی بر ما تاثیر بگذاری.

هوش مصنوعی: یاد تو را به یاد می‌آورم زیرا که مانند گرما که از لباس خود جدا نمی‌شود، تو نیز همیشه در دل من هستی و نمی‌توانم تو را فراموش کنم.

هوش مصنوعی: به مانند بزرگواران و فداکاران رفتار نکن که اگر تو در زندگی‌ات از حیا و عفت دست بکشی، هیچ چیز به تو نخواهد افزود.

هوش مصنوعی: شما آنقدر بزرگ و مهم نیستید که از اینجا چیزی را به دست بیاورید، فقط به خودتان اهمیت می‌دهید و زحمات دیگران را بی‌دلیل هدر می‌دهید.

هوش مصنوعی: خواننده‌ی دل‌باخته، از چرخ روزگار جز این پوشش آبی‌رنگ (دلق کبود) چیزی به تو نرسید. پس چرا به کسی می‌نازی و فریاد می‌زنی؟