شمارهٔ ۱۰۷ - ایضا او فرماید

هوش مصنوعی: زمانی که تو از کنارم رفتی، خواب و آرامش را هم از دست دادم. به ابروهایت که نگاه می‌کنم، همیشه مثل موهای تابدار تو دچار اضطراب و نگرانی هستم.

هوش مصنوعی: در تصویر چادر شب، من از زیبایی چهره‌ات به وجد آمده‌ام و از آن هالهٔ خنک و دلنشین، می‌خواهم بگویم که من از عشق و زیبایی تو به شدت تحت تأثیر قرار گرفته‌ام.

هوش مصنوعی: در گرمای تن شیرین قند، به آرامی بر روی قاقم نشسته‌ام. قاقم که بر روی تخته‌ای روی آب افتاده، حسی شبیه سنجاب دارم.

هوش مصنوعی: من به خاطر ارادت به لباس‌های درویشان و عمر لباس منبر، که با سجاده‌ام همراه است، در مقابل محراب قرار دارم.

هوش مصنوعی: هرچه بر تخت و مقام، جلال و شکوه داشته باشی، مانند خسیس و بخیل خواهی بود. همچنان که اگر در فرش هم از زیر دست کسی بیرون بیاوری، مانند یک چیز بی‌ارزش به نظر می‌رسی.

هوش مصنوعی: شب که می‌شود، چشمم را می‌بندم و صبح که می‌شود، به نوعی جادو مبتلا می‌شوم. به خاطر غم‌هایی که دارم، نه در روز آرامش دارم و نه شب، و حتی یک لحظه هم نمی‌توانم بخوابم.

هوش مصنوعی: در دل دریایی از کلمات غرق شده‌ام و همچون در گرداب‌های ناشی از دلتنگی برای صوفی، از گذشته‌ام و یادآوری‌های آن به دور می‌باشم.

هوش مصنوعی: در دستم دوخته‌ای از طلا که نشان‌دهندهٔ مقام سلطنت است، و تو، ای قاری، مانند کتان در نور ماه تاب می‌خوری.