شمارهٔ ۱۰۶ - سلمان ساوجی فرماید

هوش مصنوعی: دیروز در خیال موها و چشمان معشوق بودم و تمام شب را تا صبح در حالت مستی و آشفتگی سپری کرده‌ام.

هوش مصنوعی: من تا صبح در حال حرکت و غلتیدن بوده‌ام و مانند کسی که جامه خواب بر تن دارد، بر روی زمین افتان و برخیزان بوده‌ام.

هوش مصنوعی: با دنیای زیبای خود و فرش‌های رنگارنگ و حصیرهای بافتنی‌ام آراسته‌ام، چون در باغ گل‌ها زیسته‌ام و جلوه‌گر هستم.

هوش مصنوعی: گاهی تماشا کرده‌ام که زینت‌ها و زیبایی‌های خیال مثل صدای خوشی در می‌آید، و گاهی در خلوت عروسان نظاره‌گر بوده‌ام.

هوش مصنوعی: هر لحظه از پشتی بلند و باوقار زرافشان، مانند نسیم صبح، با گلی در دست و گریبان، به سراغم آمده است.

هوش مصنوعی: من سال‌ها در فضایی شبیه بندقی زندگی کرده‌ام و سال‌هاست که از خیالات و یادها در اصفهان گذرانده‌ام.

هوش مصنوعی: در طول زمستان به طور مداوم مشغول جمع‌آوری برگ‌ها بوده‌ام و در بهار، شیفته زیبایی‌های دختران روسی و لطافت کتان شده‌ام.

هوش مصنوعی: در دنیا چیزی وجود ندارد که مانند نرمی دست باشد. این را بپذیر و بدان که من سال‌ها در جستجوی آن بوده‌ام.

هوش مصنوعی: بوی خوش مشک و عنبر از جیبم به مشام می‌رسد؛ دلیلش این است که پارچه‌ی ابریشمی را زیر بغل داشته‌ام.