خانه معرفی پرسش‌های متداول حریم خصوصی بیت تصادفی تازه‌های گنجور تماس

ابیات پراکنده

فصیحی هروی » دیوان اشعار » ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱ : نخست عقل درین ره خراب کرد مرا

شمارهٔ ۲ : ایزد جزای مستی من کی دهد مگر

شمارهٔ ۳ : به داغی بستم آیین طراوت لاله‌زاری را

شمارهٔ ۴ : خاک آن کوی فصیحی ز جبین رنجه مکن

شمارهٔ ۵ : گفتیم بشکفیم دو روزی در این چمن

شمارهٔ ۶ : زنده می‌گردم پس از مردن چو بر من بگذری

شمارهٔ ۷ : خنده می‌بینی ولی از گریه دل غافلی

شمارهٔ ۸ : خنده می‌بینی ولی از گریه دل غافلی

شمارهٔ ۹ : به زیر خاک فصیحی به چشم گریان رفت

شمارهٔ ۱۰ : خاکستر منصور تو را باز توان سوخت

شمارهٔ ۱۱ : امشب از شعله آهم جگر غم می‌سوخت

شمارهٔ ۱۲ : امشب نگهم را نفس بازپسین است

شمارهٔ ۱۳ : غمهای مرده در دل ما زنده کرد هجر

شمارهٔ ۱۴ : سینه بگدازم و دل خون کنم و جان سوزم

شمارهٔ ۱۵ : ره نمی‌یابد اجل هم بر سر بالین ما

شمارهٔ ۱۶ : رتبه حسن بلندست چه حاجت به نقاب

شمارهٔ ۱۷ : در مذهب ما هر چه بجز دوست حرام است

شمارهٔ ۱۸ : باز هر شب دل به تنگ از ناله ‌زار خودست

شمارهٔ ۱۹ : منم که ناز تو آرایش دکان منست

شمارهٔ ۲۰ : کعبه را گرد سر بتخانه آرد در طواف

شمارهٔ ۲۱ : گریه گردیده گدازست فصیحی گله چیست

شمارهٔ ۲۲ : گر لذت داغ جگر اینست فصیحی

شمارهٔ ۲۳ : دی قاصد یار آمد و مژگان تری داشت

شمارهٔ ۲۴ : هر نگه کز موجه خون جگر بیرون فتاد

شمارهٔ ۲۵ : دیده شب فال مراد از موج اشک ما گرفت

شمارهٔ ۲۶ : بعد عمری که فصیحی شب وصلی رو داد

شمارهٔ ۲۷ : شاید که به آفرینش خود نازد

شمارهٔ ۲۸ : غم عشقت به عالم درنگنجد

شمارهٔ ۲۹ : دهن زخم چو خندان شود افزون گردد

شمارهٔ ۳۰ : لب تشنه فتادیم در آن بادیه کانجا

شمارهٔ ۳۱ : بال و پر سوز که تا قوت پروازی هست

شمارهٔ ۳۲ : از آن ترسم که فردای قیامت

شمارهٔ ۳۳ : مصر عصمت چه دیاری‌ست که خوبان آنجا

شمارهٔ ۳۴ : شوق دیدار تو چون چشم مرا باز کند

شمارهٔ ۳۵ : ز آن خوبتری که کس خیال تو کند

شمارهٔ ۳۶ : کاش آن کسان که پرسش بیمار غم کنند

شمارهٔ ۳۷ : فرداست وعده جنت و امروز شد نصیب

شمارهٔ ۳۸ : بی‌مروت نیست عشق ار دوست باشد بی‌وفا

شمارهٔ ۳۹ : خویش را بر نوک مژگان ستمکاران زدم

شمارهٔ ۴۰ : ناله‌های نوگرفتاران غم را لذتی‌ست

شمارهٔ ۴۱ : تا سر مژگان تماشا دیده بر هم چیده بود

شمارهٔ ۴۲ : هزار بار قسم خورده‌ام که نام تو را

شمارهٔ ۴۳ : مسکین فصیحی دوش جان می‌داد و می‌نالید غم

شمارهٔ ۴۴ : کو جنون تا هر نفس در دل سراغی گم شود

شمارهٔ ۴۵ : رمزی است خط دوست که چون بخت سرآید

شمارهٔ ۴۶ : چون ماهی ساحل طپد از آرزوی دل

شمارهٔ ۴۷ : جذبه عشق بحدی‌ست میان من و یار

شمارهٔ ۴۸ : نقش پایی به سر کوی تو دیدم مردم

شمارهٔ ۴۹ : هرگز مباش آتش سوزان سپند باش

شمارهٔ ۵۰ : این پرده‌های حسن نظر تیره می‌کند

شمارهٔ ۵۱ : گر شوی نکهت‌شناس نکهت‌ گیسوی خویش

شمارهٔ ۵۲ : ای روی تو را ترجمه دین مصحف

شمارهٔ ۵۳ : نخستم بند بردارید از پا چون بسوزیدم

شمارهٔ ۵۴ : لبی کز نازکی بار تبسم بر نمی‌تابد

شمارهٔ ۵۵ : شب که غمهای تو را پرده‌نشین می‌کردم

شمارهٔ ۵۶ : دوش تقلید جرس کردم و صد قافله سوخت

شمارهٔ ۵۷ : زبون دردپرستان زلف یار شدم

شمارهٔ ۵۸ : من نه شایسته بسمل نه سزاوار قفس

شمارهٔ ۵۹ : با یار به سیر هند آماده شدم

شمارهٔ ۶۰ : چمن پیرای صبحم کیمیای خار و خس دارم

شمارهٔ ۶۱ : نوبهارا به شمیم گل عیشم مفریب

شمارهٔ ۶۲ : خار ترم که تازه ز باغم دروده‌اند

شمارهٔ ۶۳ : مختصر دستی که ما را بود صرف باده شد

شمارهٔ ۶۴ : کشته بگذارید امشب اندر این میدان مرا

شمارهٔ ۶۵ : تازه سازم روشن نامه طرازی پس از این

شمارهٔ ۶۶ : جان اگر از ناتوانی بر لب آید باک نیست

شمارهٔ ۶۷ : جرم ما گر باده‌آشامی‌ست مستی جرم کیست

شمارهٔ ۶۸ : ما زهر قاتلیم فصیحی نه شهد ناب

شمارهٔ ۶۹ : ز ما یوسف پرستیدن ادب نیست

شمارهٔ ۷۰ : ما بت نه ز اندیشه معبود شکستیم

شمارهٔ ۷۱ : روشنگری آینه دل کردیم

شمارهٔ ۷۲ : ما توأمیم با گل رعنا در این چمن

شمارهٔ ۷۳ : گر گل نصیحتت نپذیرد در این چمن

شمارهٔ ۷۴ : رنگ جسمانی‌ست بر سیمای ابر نوبهار

شمارهٔ ۷۵ : بر دو عالم دامن همت توان افشاند لیک

شمارهٔ ۷۶ : چون نعش من برند برون از سرای من

شمارهٔ ۷۷ : شهید عشق تو را راه کعبه مقصود

شمارهٔ ۷۸ : ای دل از آن دهن طمع خام می‌کنی

شمارهٔ ۷۹ : ای که درد دل خونین‌کفنی می‌شنوی

شمارهٔ ۸۰ : حدیث شوخ لعلت نازک افگارش کنم ترسم

شمارهٔ ۸۱ : ز خود کنار همه عمر می‌توان کردن