هزلیات
میرزاده عشقی
»
دیوان اشعار
»
هزلیات
شمارهٔ ۱ - آبروی دولت : دولت به ریش زرد «ظهیر» آبرو گرفت
شمارهٔ ۲ - ماستمالی : هر آن که بی خبر از فن خایه مالی شد
شمارهٔ ۳ - چه معامله باید کرد؟ : بعد ازین بر وطن و بوم و برش باید رید!
شمارهٔ ۴ - خر تو خر : این چه بساطی است، چه گشته مگر؟
شمارهٔ ۵ - خرنامه : دردا و حسرتا که جهان شد به کام خر!
شمارهٔ ۶ - قهر کردن مؤتمن الملک : دوش شنیدم که گفت «مؤتمن الملک »:
شمارهٔ ۷ - سوگند وکالت : ضیاء الواعظین، آن رند جیغو
شمارهٔ ۸ - در هجو شیخ ممقانی : از دست هر که هر چه، بستانده و ستانی
شمارهٔ ۹ - شعر و شکر : عامیان شعر تو با شکر، برابر میکنند
شمارهٔ ۱۰ - یک عمر آه و ناله : مرا چه کار که یک عمر، آه و ناله کنم؟
شمارهٔ ۱۱ - مستزاد مجلس چهارم : این مجلس چارم به خدا ننگ بشر بود!
شمارهٔ ۱۲ - در هجو خلخالی : در ده: سگ زشتی بود، موریخته و لاغر
شمارهٔ ۱۳ - مهدی کچل : کار و بارت جور، مهیا شده
شمارهٔ ۱۴ - هجو دیوان بیگی : وقتی آلو شده در تهران (دو)
