شمارهٔ ۷۱

هوش مصنوعی: ای دل، هرچه می‌توانی از بی‌توجهی و غفلت خود دست بردار، چرا که من روزی را که تو وعده‌اش را دادی، در خاطر می‌سپارم.

هوش مصنوعی: شاید یاد بگیرم که چقدر باید مؤدب باشم و هرگز به جایی ننشینم، مانند سیلی که دشت را پر از آب می‌کند، من هم از این همه تجربه و آموزش بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: از شعر و درخواست، دل و ذهنم دچار مشکل شده است. تا چه زمانی باید به وعده‌های بی‌محتوای تو نگاه کنم؟

هوش مصنوعی: من در دل خود چیزی از تو ندارم، اما اگر نبود، از غم تو دلخوش نمی‌شدم.

هوش مصنوعی: کیست که از روی انصاف فریاد بزند؟ تا من در حضور تو، به خاطر ظلمی که بر من روا داشته‌ای، ناله کنم.