شمارهٔ ۵۸

هوش مصنوعی: هر دو پیر و جوان به خاطر زیبایی تو در حیرت و شیدایی غرق شده‌اند و مانند ذراتی ریز از عشق چهره‌ات در اضطراب به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: مثل شمعی که از حسرت و ناراحتی اشک می‌ریزد، تمام شب‌ها به یاد او گریسته‌ام، تا اینکه در روزی بالاخره چهره‌اش را بدون حجاب دیدم.

هوش مصنوعی: دل برای بوسه‌ای از لب‌های سرخ او چنان می‌تپد که گویی تشنه است و جانش را به خاطر یک قطره آب می‌دهد.

هوش مصنوعی: چشم دلربای او می‌تواند هر کسی را در دام عشق بیندازد، مانند صیادانی که با جادوگری خود جانوران را به خواب می‌برند.

هوش مصنوعی: به خاطر آرزوی دلخواهم، به یاد آن لب‌ها و موهایی که رها و آزادند، جانم را به هر چیزی می‌فروشم و آن کسی که در دنیای پیچیده و پر از تلاطم زندگی می‌کند.

هوش مصنوعی: مغرب، جایی است که جان‌ها در آن قرار دارند. وقتی که ماه من در آنجا طلوع کند، قیامتی به پا می‌شود چرا که خورشید از مغرب طلوع می‌کند.

هوش مصنوعی: در بین ما و معشوق هیچ مانعی جز رقیب وجود ندارد. ای کاش برای یک لحظه هم که شده، چهره‌اش را بی‌پوشش می‌دیدیم.

هوش مصنوعی: اگر مشک را به زلف او نسبت دهم، چه اشکالی دارد؟ من کاری نکردم که اشتباه باشد؛ چون گفتم که چین‌های زلفش مانند مشکی خوشبو است.

هوش مصنوعی: هر کسی که به زلف‌های پریشان دختر زیبایی گرفتار شود، به دلیل بداقبالی‌اش، حالش آشفته و نابسامان خواهد بود.