شمارهٔ ۳۹۳

هوش مصنوعی: غیر از محبت چهره ماه، هیچ حسی در من نیست و جز آرزوی تماشای موهایش هیچ فکر دیگری در سر ندارم.

هوش مصنوعی: در زمین، به نظر من در هر طرف جوی آب جاری شد و من از آنجا که به درخت بلند می‌رسم، به آن می‌نگرم.

هوش مصنوعی: پرنده روح من از بدن خارج شده و در آرزوی وصال او پرواز می‌کند. شاید به خاطر دوری از او بتوانم این درد را پشت سر بگذارم.

هوش مصنوعی: شبیه غواصانی که به عمق دریا فرو می‌روند، من نیز به عشق او غرق شدم و جز درد و رنج او هیچ گوهری برایم به دست نیامد.

هوش مصنوعی: در حال و هوای رنج عشق او، با هر نفس، صدها در و گوهر را از چشمانم شمارش می‌کنم.

هوش مصنوعی: در محاسبات عاشقانی که او را دوست دارند، من چه جایگاهی دارم؟ من از سگان آن کوی هم که در خدمت او هستند، کمتر و ناچیزترم.

هوش مصنوعی: قدر و منزلت من به قدری بالا است که هر اسیری می‌تواند از هفت آسمان عبور کند. چرا که اگر من در دو جهان راهنما و هدایتگر باشم، نور وجودم می‌تواند بر تاریکی‌ها غلبه کند.