شمارهٔ ۳۹۴

هوش مصنوعی: زمانی که در مسیر عشق تو قرار گرفتم و جانم را فدای تو کردم، به نوعی از خود بیخود شدم؛ اما در عین حال، جهانی جدید در درونم شکل گرفت.

هوش مصنوعی: از زمانی که در بازی عشق، دل و جانم را باختم، از هر آنچه عقل می‌تواند تصور کند، بیشتر و والاتر شده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی اراده‌ام به اوج می‌رسد، مانند پرنده‌ای قوی که بال‌هایش را باز می‌کند، از محدودیت‌های زمین و زمان فراتر می‌روم و به درجات بالاتری دست می‌یابم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که با نشانه‌ای از او خودم را معرفی کنم، به خاطر یار بدون نشانی که دارم، نام و نشانی گذاشتم و در نهایت خودم بدون نشان شدم.

هوش مصنوعی: وقتی که از وجود خود رها شدم و به حالت فنای خود رسیدم، به دنیای جاودانگی وارد شدم و به خدا نزدیک شدم.

هوش مصنوعی: در پی تو و در کوی تو آواره و نیازمند شده‌ام، به‌گونه‌ای که حالا به عنوان گدا و نیازمند در سرزمین فقر، در میان گدایان به شرافت و مقام رسیده‌ام.

هوش مصنوعی: وقتی آزاده به حالت اسیری رسید و از قید و بندهای خود رها شد، به سمت عشق و جنون رفتم و داستانی از خودم درست کردم.