شمارهٔ ۳۵۷

هوش مصنوعی: ای زیبایی که دل و جانم را زنده می‌کنی، عشق چهره‌ات باعث شده است که جان و دل من در دل آب و گل زندگی کند.

هوش مصنوعی: ادعای عقل و استواری ما نیز از دیوانگی نشأت می‌گیرد، وگرنه با عشق او که به آدم می‌گوید عاقل هستم، چه کسی می‌تواند بگوید که عاقل است؟

هوش مصنوعی: شعری درباره‌ی درد و رنج جدایی و عشق است. شاعر به این موضوع اشاره می‌کند که فاصله و جدایی از معشوق باعث درد و عذابی عمیق در قلب عاشقان می‌شود. او به نوعی نشان می‌دهد که چقدر این جدایی برای او سخت و کشنده است، به طوری که احساس می‌کند به مانند یک قربانی در حال جان دادن است.

هوش مصنوعی: عشق واقعی من به معشوق است و از همه سختی‌ها و بی‌عدالتی‌هایی که می‌بیند، هنوز به خاطر عشق عمیق‌ام به او، خواهانش هستم.

هوش مصنوعی: من در این جهان، یاری را می‌بینم و هیچ فکر و خیال دیگری در سر ندارم. تمام حقیقت را درک کرده‌ام و از افکار نادرست و بی‌اساس خود آزاد شده‌ام.

هوش مصنوعی: در هر قدمی که برمی‌دارم، نشانه‌های زیادی از یار را می‌بینم که خود را پنهان کرده است. به‌طوری که در این مسیر، مقصد من به جایی تبدیل شده که هیچ نشانی از وجود او نیست.

هوش مصنوعی: اگر در دستان خود کسی را بکشم، خون خود را حلال می‌کنم، چون اگر عزیز من قاتل باشد، چه اشکالی دارد؟