شمارهٔ ۱۲۳

هوش مصنوعی: بیا عزیزم، بدون تو زندگی برایم سخت است و دل من از آتش عشق تو در حال سوختن است.

هوش مصنوعی: بی‌تو، ای محبوب من، خوردن خون دل برایم مانند نوشیدن شراب است. دیوانگی و درد جدایی تو مرا به این حال و روز انداخته است.

هوش مصنوعی: من در این دنیا غیر از عشق تو هیچ چیز دیگری ندارم. چرا اینقدر با من تند و خشن رفتار می‌کنی؟

هوش مصنوعی: از فراق تو، ای عزیز جانم، بدنم بیمار شده و دلم در نگرانی و آشفتگی است.

هوش مصنوعی: تو قدی زیبا چون سرو داری، لبت شیرین همچون قند است و موی چهره‌ات شبیه ماه می‌باشد، در حالی که روی تو مانند آفتاب درخشان است.

هوش مصنوعی: دل من به خاطر وجود خاک کوی تو، نه به بهشت اهمیت می‌دهد و نه از ثواب چیزی می‌خواهد.

هوش مصنوعی: به خاطر دوری و جدایی از او، به حال نزار افتاده‌ام. اگر رحم و شفقتی به من کنی، این کار درستی خواهد بود.

هوش مصنوعی: دلم را با وصالت درمان کن، زیرا از درد و غم جدایی و دوری ویران شده‌ام.

هوش مصنوعی: اگر آن ماه زیبا از حال و روزم بپرسد، بگو که درونم پر از درد و بی‌پایان است.