قصیدهٔ شمارهٔ ۱۹۹ - در مدح مجدالدین ابوالحسن عمرانی

هوش مصنوعی: دوست عزیز، قلب من متعلق به تو است و می‌دانی که می‌توانی جانم را نیز بگیری.

هوش مصنوعی: دل از صحبت‌های تو سنگین نیست، چه داستانی به جان من بخشیده‌ای.

هوش مصنوعی: به تو می‌گویم بوسه‌ای از من بگیر، و تو هم بگو جانم، این را به من بده تا شاید آن را از تو بگیرم.

هوش مصنوعی: می‌گویم این کار دشوار نیست، اما تو این را به سادگی می‌گویی.

هوش مصنوعی: اگر تو با بوسه‌ای گرم و عاشقانه به من محبت کنی، من تو را به عنوان جان خودم می‌دانم، چرا که تو هم با همین عشق، جان مرا می‌گیری.

هوش مصنوعی: گاهی با ناز و عشوه به من جلب توجه می‌کنی و گاهی با رفتارهای سرد و بی‌احساس، مرا رنج می‌دهی.

هوش مصنوعی: اگر در پای تو بیفتم، چه اهمیتی دارد؟ فقط کافیست که سر خود را در حرف‌هایم تکان دهی.

هوش مصنوعی: با آسمان دوست نشو، ای کسی که به هر خوبی دسترسی داری، در بدی‌ها با او همراهی نکن.

هوش مصنوعی: وقتی که از مرز تحمل بگذری، می‌توانم به‌صورت صریح داستان رنج ناشی از بی‌درمانی را بگویم.

هوش مصنوعی: تا زمانی که مجد دین بوالحسن عمرانی بخواهد که تو را از فکر و ذهن من جدا کند.

هوش مصنوعی: کسی که با فکر و تدبیر خود مانند خورشید درخشان می‌شود و آن که با اراده و سرنوشت خود به مقام و rank بالایی می‌رسد، همچون سیاره زحل (کیوان) در فضا شناخته می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که مهربانی‌اش باعث شکوفایی و آبادانی است و عصبانیتش سبب نابودی و خرابی می‌شود.

هوش مصنوعی: کسی که در چنگال سیاست گرفتار است، در واقع دچار آشوب، ظلم و ستم شده است.

هوش مصنوعی: من بنده‌ای هستم که از نعمت‌های او بهره‌مندم و هر فردی که به او علاقمند است، در بند اطاعت و فرمانبری او قرار دارد.

هوش مصنوعی: ابرهای مهربانش بر تن آسمان، مانند پوششی زیبا نمایان است و امواج نارضایتی‌اش به گونه‌ای برانگیزاننده و طوفانی به نظر می‌رسد.

هوش مصنوعی: چهره‌اش مانند فردوسی است و رفتار او به جذابیت و خوش‌نامی رضوان می‌ماند.

هوش مصنوعی: به خاطر محدودیت‌ها و قواعدی که دارد، نگهبان او اجازه ندارد تا از اصول و رسم‌های مربوط به وظیفه‌اش تخطی کند.

هوش مصنوعی: ای هنرهای تو همانند افریدون و آثار تو همچون نوشروان است.

هوش مصنوعی: تو آن کسی هستی که اگر بخواهی، می‌توانی خاک را بر سر چرخ‌فلکی که بر بالای سر ماست بریزی.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که منبع اصلی نعمت‌ها و خوبی‌ها از بخشش و generosity تو است، نه از ویژگی‌های طبیعی یا منشأهای دنیوی مثل طبیعت، معادن یا موجودات زنده.

هوش مصنوعی: تو آن فردی هستی که اگر بخواهی، می‌توانی باعث توقف وزش باد شوی.

هوش مصنوعی: در ابتدا، ذهن تو متمرکز بر فکرهاست و در انتها، اعمال و رفتار تو نمایانگر آن افکار است. از هر چیزی که بتوان گفت، تو همین جا و اکنون هستی.

هوش مصنوعی: نه به دلیل سختی‌های سرنوشت آسیب ببین، نه به خاطر ناملایمات قضا و قدر درمانده شو.

هوش مصنوعی: در خیابان کمال و عظمت تو، پاهای تفکر و اندیشه‌ام به خاطر بی‌هدف‌گردی و سردرگمی نمی‌تواند به تو برسد.

هوش مصنوعی: هر جا که نام باوقار تو آورده شود، خاک بر خاک افتاده و احترام می‌گذارد.

هوش مصنوعی: هر جا که از زیبایی و پاکی تو صحبت کنند، دل‌های حیران و سرگردان رنگ و بویی از آرامش و صفا می‌گیرند.

هوش مصنوعی: در هنگام شکار، وقتی سگی تازی به دنبال شکار است، تو در حال نماز خواندن آیات خیر و بخشش را تلاوت می‌کنی.

هوش مصنوعی: هر گاه بهره‌ات از آفتابی که می‌درخشد به ویرانی و خرابی بینجامد، در حقیقت به آبادانی و رونق دلخواهی نخواهی رسید.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که توانایی و قدرت درک انسان، ناشی از تفکر و عقل او نیست، بلکه از هنر و خلاقیت تو، که بیانگر زیبایی و احساسات است، نشأت می‌گیرد.

هوش مصنوعی: انتقام تو به خاطر پاداش و جزا نیست؛ همه می‌دانند و تو نیز آگاه هستی.

هوش مصنوعی: نه از کسی که بدی کرده، ناراحت هستم و نه از کسی که خوبی کرده، آسیبی به من رسیده است.

هوش مصنوعی: این جمله به این معناست که حتی اگر از دور به چیزی تمایل یا اجازه‌ای داشته باشی، در واقع باید در دایرهٔ شرایط و واقعیت‌های خاص خودت در نظر بگیری. به عبارت دیگر، خواسته‌ها و تمایلات تو ممکن است تحت شرایط مختلفی قرار گیرد که مسیر تحقق آن‌ها را تعیین می‌کند.

هوش مصنوعی: بیش از نه آسمان در بلندی و مقام، هرچند در میان چهار عنصر زندگی می‌کنیم.

هوش مصنوعی: دستگاه ایمنی و آرامش تو می‌تواند هزاران صفت منفی و شیطانی را در خود نهان کند.

هوش مصنوعی: خصلت نیکو و خوش‌طبعی تو به وضوح نشان‌دهنده‌ ویژگی‌های والای روحانی و ملکوتی بسیاری است.

هوش مصنوعی: حزم و استحکام تو مانند بار سنگینی است که بر دوش دولت می‌نشیند و این بار، محکم و استوار است، به گونه‌ای که نمی‌توان آن را ناپایدار دانست.

هوش مصنوعی: عرض پاک تو در دنیا به عنوان موجودی یکتا و بی‌نظیر، و عزم محکم و قاطع تو در پیشبرد امور، نشان‌دهنده سرنوشت و تقدیر تو در زندگی است.

هوش مصنوعی: ای نمایانگر زندگی پایدار در دنیای زودگذری که وجود دارد.

هوش مصنوعی: هر روز که از خدمت تو دور می‌مانم، حسرت می‌خورم و به خاطر بی‌نظمی‌ام غمگین می‌شوم.

هوش مصنوعی: با توجه به لطافت و قدرت فرمان تو، هیچ کس نمی‌تواند از آن سرپیچی کند.

هوش مصنوعی: برخی از سرنوشت‌ها و تقدیرها باعث می‌شوند که فرد نتواند به آرزوهایش دست یابد و در واقع از آن‌ها جلوگیری می‌کند.

هوش مصنوعی: اگر بهانه‌ای برای نداشتن اطلاعات نداری، دلیل دیگری برای معذور بودن تو دارم و آن نداشتن دانش کافی است.

هوش مصنوعی: تا زمانی که هنرمند آسمان روز روشن را مانند شب تاریک نقاشی نکند، نباید نگران بود.

هوش مصنوعی: تمام عمر، اثر چرخش فلک را حس کردم؛ اما مانند روز، شب من هم نورانی و روشن است.

هوش مصنوعی: مدت عمر تو به اندازه یک دور بی‌پایان است که از تأثیرات نفسانی جدا و مستقل می‌باشد.