قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷۷

هوش مصنوعی: عجب کار بزرگی کردی، که از دورترین نقاط زمین، داستان تو را از چین تا صنعا نقل کرده‌اند.

هوش مصنوعی: به زین اسب تو مسیر را هموار کرده و بخت بلند تو را در اختیار دارد.

هوش مصنوعی: با نام تو، هنر و نشانه‌ای خوشبختی به دست آمده و به یاد تو، عقل و هوش مانند جامی پر از نوشیدنی خوشمزه است.

هوش مصنوعی: چه نیکوست نعل شبدیز و لعل کلاهت که از زیر خاک تا آسمان بلندی گرفته شده است.

هوش مصنوعی: در زمان بخشندگی و مهربانی، دل و تلاشت را مانند دریا وسعت و عمق ببخش.

هوش مصنوعی: از سخنان سخنرانان، ستایش و تمجید همه‌جا در عالم پخش شده و به گوش همه رسیده است.

هوش مصنوعی: در یک حمله، به خدمت پادشاه بزرگ، همه‌ی دارایی‌ها و املاک جمشید و دارا به چنگ آمده است.

هوش مصنوعی: به خاطر زیبایی و شانس، پادشاهی که بر جهان حکمرانی می‌کند، تاج و تخت و سلطنت را به دست آورده است.

هوش مصنوعی: زمان و زمین به واسطه سخن تو مانند خورشیدی در آسمان گسترده و روشن شده‌اند.

هوش مصنوعی: تیغ تو به خاطر خون او به رنگ قرمز و نقره‌ای درخشان شده است.

هوش مصنوعی: گاهی از دل شاداب و سرشار از عشق، حالتی از زیبایی و درخشش مثل یاقوت پیدا می‌کند و گاهی هم از درد و رنج خود حالتی شبیه به رنگ خون می‌گیرد.

هوش مصنوعی: تو کسی هستی که شکوه و بزرگی‌ات مورد ستایش قرار گرفته و شهرتت از دورترین نقاط چین تا سرزمین بطحا رسیده است.

هوش مصنوعی: من شعرای مدح‌گویی را در هر لحظه به خاطر سختی‌ها و رنج‌هایی که دارم، تنها و بی‌یاور می‌بینم.

هوش مصنوعی: از ترکیب دنیای مادی و روحی که درونم وجود دارد، در دلم کینه و احساس ناخوشایندی به وجود آمده است.

هوش مصنوعی: شبی را که در آن به خاطر فکر کردن به سختی‌ها و مشکلاتم بیدار مانده‌ام، مانند شب‌های یلدا طولانی و تاریک است.

هوش مصنوعی: من در چنگال مشکلات گرفتار آمده‌ام و سختی‌های زندگی بر من سایه افکنده است.

هوش مصنوعی: زندگی گاهی با مشکلات و ناخوشی‌ها همراه است و گاهی انسان در دام افکار و خواسته‌های شدید گرفتار می‌شود.

هوش مصنوعی: من از ترس و اضطراب دل به سوی تو می‌آیم، مانند موسی که راه را در کوه طور سینا پیدا کرد.

هوش مصنوعی: نور فکر تو و روشنی دستانت باعث شده که تمام دنیا درخشش و روشنایی بگیرد.

هوش مصنوعی: از دلایل و نشانه‌های کارهای تو، زمین به روشنایی و فهم دست یافته است.

هوش مصنوعی: امروز و امشب در دل خود غم و شکایت دارم، ولی زیبایی‌های شب باعث شده تا از فردا امید داشته باشم.

هوش مصنوعی: در بیتی به تصویر کشیده شده است که شخصی به تنگنا و دشواری‌هایی گرفتار آمده، به گونه‌ای که سر دامن و آستین مشکلات را به دقت و با جدیت در دست گرفته است. تحمل این بار احساساتی به او بستگی دارد و او مانند وامق، جان‌باخته در عشق عذرا، در این وضعیت قرار گرفته است. این احساس عمیق از عشق و تحمل ناکامی، وضعیت را به وضوح نشان می‌دهد.

هوش مصنوعی: به خاطر شدت ترس و وحشت، جان و دل از دست کل رها شده و اجزا را در دست گرفته‌اند.

هوش مصنوعی: از قرآن زیبایی‌های سخنوری گرفته و از انجیل رمز و رازها را به دست آورده است.

هوش مصنوعی: در حضور تو دیگر انتخابی باقی نمانده و همه جا پر از هیاهو و شلوغی شده است.

هوش مصنوعی: هرگز از زیبایی یوسف سخن نمی‌افتد و در دنیا داستان زلیخا همواره حاضر است.

هوش مصنوعی: ای خداوند و پادشاه عالم، بمان که دین با ارزش و عالی از تو نشات گرفته است.