شمارهٔ ۱۰۸ - مدح سلطان رکن الدین ابوطالب طغرل بن ارسلان سلجوقی (قسیم امیرالمؤمنین)

هوش مصنوعی: ای کعبه آسمانی، که نور و روشنایی‌ات به زمین رسیده، به قوانین و اصول دین خطاب شده‌ای، ای رکن کعبه که به آن می‌نگری.

هوش مصنوعی: در زیر سایه‌ی بزرگواری او، آن شخص لاغر و سبک‌بال که جانش را با خود دارد، با دلش پرواز می‌کند اما بال و پرش تقریباً آسیب دیده است.

هوش مصنوعی: آن عنکبوت با حرکات سریع و چابک خود، کفشی با نوار قرمز بر پای دارد و سرش به شکلی خاص و هنرمندانه تزئین شده است.

هوش مصنوعی: گاهی انسان به قضا و سرنوشت راضی می‌شود و گاهی همچون فضای الهی، بی‌نهایت و آزاد است. او بدون نیاز به جسم و پا، راه خود را می‌یابد و پیش می‌رود.

هوش مصنوعی: با رحمتی که از او به ما می‌رسد، راه را به روی ما گشوده است. به خاطر عظمتش، ستاره‌ها خود را به پای او می‌اندازند و بر او نگاه می‌کنند.

هوش مصنوعی: در بالای راهی بلند، ساقی با چهره‌ای سیاه ایستاده است، در حالی که درختانی با قامت راست و بلند، در خواب به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: نه موجودی شرور بدون پوشش بر روی او راه رفته و نه موجودی بزرگ و قدرتمند بدون نشانه‌ای در کنار او نشسته است.

هوش مصنوعی: وقتی که فضیلت و آگاهی از دست برود، مانند آب و ماهی، حکمت و اندیشه درویشان و حکیمان به عقب می‌افتد و به طور ناخودآگاه در اندیشه‌های مادی و دنیوی غرق می‌شود.

هوش مصنوعی: سیمرغ، پرنده‌ای افسانه‌ای، به خاطر آتش و گرمای ناشی از سمومش، بال و پرش را از دست داده و به اوج آسمان پرواز کرده است.

هوش مصنوعی: در درگاه او نشسته‌ام، با دامن قیامت که از آستینش صبح جهان به‌وجود آمده است.

هوش مصنوعی: در بهار نو، عاشقان از چشمان گل‌ها به هر سو نگاهی می‌کنند و در هر گوشه، صدها نرگس با اشک‌های خود می‌درخشند.

هوش مصنوعی: در اینجا فردی به دیگران می‌گوید که از چهره‌های خود دوری کنید و بهتر است که به اعماق افکار و احساسات خود بپردازید. متن به نوعی به انسان‌ها یادآوری می‌کند که باید از ظاهر و ظواهر پرهیز کنند و به حقیقت و عمق وجود خود توجه داشته باشند.

هوش مصنوعی: تو همان کعبه‌ای هستی که مکارم و فضایل بر آن بنا شده است. اگر که بادی بگذرد، در کعبه آرامیده‌ای.

هوش مصنوعی: از آن سفره‌ای که زیباست، یک سکه بلند کرده‌ای که به دو دنیای اینجا و آنجا مربوط می‌شود، و با آن، پلیدی‌ها را خریده‌ای.

هوش مصنوعی: تیغ تو مانند صبح روشن و صاف است که در باغ نبوت جلوه‌گر می‌شود و همچنین مانند سپیده دم است که بر یکدیگر کشیده شده‌اند.

هوش مصنوعی: در دوران شریعت، تو به کارهایی مشغول شدی که حالا اسلام را تازه و نو می‌سازد، در حالی که دل تو گرفتار شک و تردید است.

هوش مصنوعی: از آنجا که سلطنت و منزلت، شما را در مرحله‌ای قرار داده است که می‌توانید به مقام خلافت دست یابید و به آن برسید.

هوش مصنوعی: از جایگاه والای خود پایین آمده و از سخن امامی، ویژگی‌های خود را شنیده است.

هوش مصنوعی: ای تو پایه و بنیاد دین و دولت، ای سلطان جهان و علم، که در مقام والای خود به حدی بلند رفته‌ای که به ماه می‌رسی.

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف الهام و افکار عمیق شاعر می‌پردازد. اشاره به این دارد که یک الهام یا فکر برجسته (که به شکل میغ تعبیر شده) بر فراز ذهن و فکر انسان نشسته است. این الهام از جایی آمده که حامل هزاران تجربه و عمق معنایی است. به عبارتی دیگر، این فکر یا الهام، دارای تنوع و جذابیت بسیاری است و از سرچشمه‌های گوناگون الهام گرفته شده است.

هوش مصنوعی: عدالت تو مانند باد شمالی در سراسر زمین پراکنده شده است و مانند امواج دریا که همواره آرام و منظم هستند، دست رحمت و قدرت تو هر جهتی را در بر گرفته است.

هوش مصنوعی: تنها در گرمای سوزان جهنم، آن کس که دلی سرد و بی‌حرکت دارد، اجازه نمی‌دهد که از رنج و مشقت عبور کنیم؛ زیرا او در دل خود از خوبی‌ها و صلاح دور شده است.

هوش مصنوعی: اگر چهره‌ات را با رنگ زرد خورشید مقایسه کنیم، قد تو چقدر دلفریب و جذاب است که دل را به خود می‌کشد و تسخیر می‌کند.

هوش مصنوعی: ای آنکه در پناه عدالت تو، جسمانیان در لذایذ دنیوی غرق هستند و روحانیان در عمق ذات تو به سر می‌برند.

هوش مصنوعی: بگذار تا روز قیامت، از مقام و جاه تو دور شود، فقط یک تیرک خمیده و یک فرش زیر پا بماند.

هوش مصنوعی: ای وای، که چقدر غصه‌انگیز است، سربستان سیاه شده است و قافیه‌های کودکان دنیا جان گرفته‌اند، همچون مرغی که هنوز نامزد نشده است.