شمارهٔ ۱۸۸ - شکایت از روزنامه نگاری خود

هوش مصنوعی: ای خداوند من، تو از حال من خبر نداری و نمی‌دانی که چه بر سرم آمده و چقدر غم‌های زمانه بر دوش من سنگینی می‌کند.

هوش مصنوعی: از اول ماه رجب تا حالا، شب و روز به خاطر تیر بلا، تنم تبدیل به نشانه‌ای شده است.

هوش مصنوعی: زمانه به قدری پر از بدبختی و فقر است که به شدت بر من سختی می‌زند و مثل چوب و تازیانه به من ضربه می‌زند.

هوش مصنوعی: دل من به شدت غمگین و پر از ناراحتی شده است، به طوری که گویی یک پرنده غم در دلم لانه کرده و جا گیر شده است.

هوش مصنوعی: از یک سو، تب آتشین درونم را می‌سوزاند و از سوی دیگر، غم و اندوه زندگی بر دلم شعله می‌کشد.

هوش مصنوعی: من بارها تلاش کردم که به حرم آن معصوم بروم و از او درمان فوری بگیرم.

هوش مصنوعی: به جای اینکه مدتی دور از در تو باشم، می‌خواهم از دری که به تو راه دارد، خوش‌شانسی ابدی را پیدا کنم.

هوش مصنوعی: من بشیر را در چرخ می‌زنم تا معامله‌ای را انجام دهم که بشیر بادیه با بشر بن بوعوان انجام داده است.

هوش مصنوعی: دیگر توانایی حرکت و قدم برداشتن از خانه را ندارم و احساس می‌کنم که حتی یک قدم هم نمی‌توانم به سوی بیرون بردارم.

هوش مصنوعی: به قدری ضعیف و ناتوان شده‌ام که گاهی حتی حرکت و راه رفتن برایم دشوار است و احساس می‌کنم که استخوان شانه‌ام از جسمم جدا می‌شود.

هوش مصنوعی: من چه بگویم درباره روزنامه که ارزش خانه من نزد او به شکستگی افتاده و فقط به ذات حق یگانه وابسته است.

هوش مصنوعی: من در دریایی افتاده‌ام که هر چه نگاه می‌کنم، چیزی جز بی‌نهایت آب نمی‌بینم و هیچ ساحل و کناری پیداست.

هوش مصنوعی: من نه لیاقت کرامات و خوبی‌های ملتیان را دارم، و نه خودم می‌توانم از الطاف پادشاهانه بهره‌مند شوم.

هوش مصنوعی: زمانی که فردی نام و رسمیت را از دست می‌دهد، هیچ‌کس رغبت خریدن او را ندارد، حتی اگر در نظر دیگران ارزشمند باشد.

هوش مصنوعی: به دلیل اینکه هیچ‌کس به حمایت از کسانی که به دنبال قدرت و مقام‌اند، تمایلی ندارد، هیچ گونه کمکی به آنها نمی‌شود.

هوش مصنوعی: حقوق این اداره همچون جنینی است که در رحم مادر جای دارد و هنوز به دنیا نیامده. این اشاره به این دارد که این حقوق هنوز به شکل کامل و نهایی شکل نگرفته و در واقع به تأخیر افتاده است.

هوش مصنوعی: چطور می‌توان طبع خود را آماده کرد که این نوشتار را به موقع ارائه دهد، وقتی که آنچه معمولاً ماهانه است به سالانه تبدیل شده است؟

هوش مصنوعی: عجب این است که نمی‌دانم پس از سه ماه آیا حقوق‌های قبلی‌ام را می‌دهند یا نه.

هوش مصنوعی: به خاطر اینکه مدام در تلاش هستم تا با خزانه‌دار سرسخت به نرمی و تواضع رفتار کنم و خود را ضعیف نشان دهم، در واقع خودم را به خاکساری و بی‌قدری وا می‌دارم.

هوش مصنوعی: به جای یاد خدا که بر زبان من جاری باشد، شب و روز ترانه «یا لولو یاشیندلر» به زبانم آمده است.

هوش مصنوعی: قصه‌ی من و این روزنامه مانند مرغی است که به دام افتاده و به خاطر طمع دانه، در گرفتاریش مانده است.

هوش مصنوعی: سرود من در حال شادمانی و خوشحالی اهل عقل و خرد بهتر از نواهای ساز و آوازها است.

هوش مصنوعی: این بیت به این معناست که اگر چه سخنان و داستان‌هایی که بیان می‌شود ممکن است جدی و حکمت‌آمیز به نظر برسند، اما در واقع می‌توانند در قالب شوخی و سرگرمی نیز بیان شوند. به عبارت دیگر، موضوعات عمیق و مهم می‌توانند به شکلی غیررسمی و با نگاهی متفاوت مطرح شوند.

هوش مصنوعی: اما چه فایده دارد که در این دنیا هیچ کس نمی‌تواند با یک دست دو هندوانه را همزمان نگه دارد.

هوش مصنوعی: از این راه است که موهای زیبا و جذاب فکر من از چنگال روزهای تاریک و شب‌های غم‌انگیز رهایی یافته‌اند.

هوش مصنوعی: او آنقدر درهم و برهم شده است که هیچ آرایشگری نمی‌تواند او را مرتب کند، حتی با شانه زدن هم.

هوش مصنوعی: گواه من این نامه است که با خون دل نوشته‌ام و آن را به سوی در خانه‌ات فرستاده‌ام.

هوش مصنوعی: من هر روز و شب به دعا و درخواست از رحمت و لطف تو می‌پردازم تا بتوانم بوسه‌ای بر درگاه تو بزنم.

هوش مصنوعی: حالا وقت آن است که با قلمی روشن و حرف‌هایی راستگو، از تو قدردانی کنم.

هوش مصنوعی: من دعای خود را با ناز و زیبایی می‌فرستم؛ اگرچه ممکن است جز این سهم، چیز دیگری در سرنوشت نباشد.

هوش مصنوعی: خوش‌حالی دائمی ما به خاطر توست، پس خداوند عمر جاودانی به تو عطا کند.