بخش ۳۶

خواجه عبدالله انصاری » سخنان پیر طریقت » بخش ۳۶

پیر طریقت گوید: خداوندا کار آن کس کند که تواند عطا آنکس بخشد که دارد پس بنده چه تواند و چه دارد؟ چون تو توانائی کرا توان است؟ و در ثناء تو کرا زبان است؟ و بی مهر تو کرا سروجان است؟

بخش ۳۵: پیر طریقت گوید: خدایا چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود فراباد دادم یاد کردن کسب است و فراموش نکردن زندگانی، زندگانی و رای دو گیتی و کسب است چنانکه دانی بخش ۳۷: پیر طریقت گوید: خدایا به شناخت تو زندگانیم به نصرت تو شادانیم بکرامت تو نازانیم، به عزت تو عزیزانیم، خداوندا ما که به تو زنده ایم هرگز کی میریم؟ ما که بتو شادمانیم کی اندوهگین شویم؟ ما که به تو نازانیم چون بیتو به سر آریم ما که به توعزیزیم هرگز چون ذلیل شویم؟ الهی چه غم دارد او که تو را دارد کرا شاید او که تو را نشاید؟ آزاد آن نفس که به یاد تو یازان و آباد آن دل که به مهر تو نازان و شاد آن کس که با تو در پیمان است

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پیر طریقت می‌گوید: ای خدا، تو تنها کسی هستی که می‌توانی در کارهای مردم تاثیر بگذاری و به آنها نعمت بدهی. پس بنده چه کاره است و چه چیزی در اختیار دارد؟ اگر تو توانایی، دیگران چه توانایی دارند؟ و اگر تو مورد ستایش هستی، دیگران چه حقی دارند که زبان به ستایش بگشایند؟ و بدون محبت تو، چه کسی می‌تواند به زندگی ادامه دهد؟