بخش ۳۷

هوش مصنوعی: پیر طریقت می‌فرماید: ای خدا، به خاطر شناختی که از تو داریم زنده‌ایم و به لطف تو شادمانیم. به کرامت تو مفتخر و به عزت تو محترم هستیم. ای خداوند، ما که به وجود تو زنده هستیم، چگونه ممکن است بمیرم؟ ما که به خاطر تو خوشحالیم، کی می‌توانیم غمگین شویم؟ ما که به تو افتخار می‌کنیم، چگونه ممکن است ذلیل شویم؟ ای خدا، آن کس که تو را دارد، چه غمی می‌تواند داشته باشد؟ و آن که تو را نداشته باشد، چه چیزی از او کم است؟ کسی که به یاد توست آزاد و دلش آباد می‌شود و کسی که با محبت تو در ارتباط است، خوشحال است.

هوش مصنوعی: در این دنیا گروهی هستند که مشغول امور دنیوی‌اند، گروهی دیگر به یاد آخرت و مسائل معنوی هستند، و برخی نیز به هر دو جهان توجه دارند. آنها منتظرند که چه زمانی نسیم خوشبختی از جانب نزدیکی به حق بوزد و آفتاب وصال و نزدیک شدن به او تابش کند. در حالتی از حالت بی‌خودی و شوق، فریاد می‌زنند که ای کریم! چگونه مشتاق تو بدون تو زندگی کند؟ و کسی که آرزومند تو است، از دوستی با تو در قلبش احساس درد دارد و به نوعی حالش را بیان می‌کند.

هوش مصنوعی: بدون تو، ای مایه آرامش من، چگونه می‌توانم زندگی کنم؟ وقتی که تو در کنارم نیستی، چگونه می‌توانم شاد زندگی کنم؟