بخش ۳۵

خواجه عبدالله انصاری » سخنان پیر طریقت » بخش ۳۵

پیر طریقت گوید: خدایا چه یاد کنم که خود همه یادم، من خرمن نشان خود فراباد دادم یاد کردن کسب است و فراموش نکردن زندگانی، زندگانی و رای دو گیتی و کسب است چنانکه دانی

خدایا یک چندی به کسب یاد تو ورزیدم باز یک چندی بیاد خود تو را نازیدم دیده بر تو آمد بانظاره پردازیدم اکنون که یاد بشناختم خاموشی گزیدم چون من کیست که این مرتبت را سزیدم فریاد از یاد به اندازه و دیدار به هنگام و از آشنائی به نشان و دوستی به پیغام

بخش ۳۴: پیر طریقت گوید: خداوندا یافته می جویم با دیده ورمیگویم که: من دارم چه جویم؟ من که بینم چه گویم؟ شیفته این جست و جویم گرفتار این گفتگویم خداوندا خود کردم و خود خریدم آتش بر خودم خود را فروزانیدم از دوستی آواز دادم دل و جانرا فراناز دادم مهربانا اکنون که در غرقابم دستم گیر که گرم افتادم بخش ۳۶: پیر طریقت گوید: خداوندا کار آن کس کند که تواند عطا آنکس بخشد که دارد پس بنده چه تواند و چه دارد؟ چون تو توانائی کرا توان است؟ و در ثناء تو کرا زبان است؟ و بی مهر تو کرا سروجان است؟

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: پیر طریقت بیان می‌کند: خدایا چه چیزی را به یاد تو آورم وقتی که خودت تمامی یادها هستی. من دلیلی برای یادآوری دلم نمی‌بینم؛ زیرا یادآوری یک عمل است و فراموش نکردن نیز نوعی زندگی است. زندگی و اندیشه در این دو جهان به نوعی کسب و کار شبیه است، همان‌طور که می‌دانی.

هوش مصنوعی: خدایا مدتی را در یاد تو بودم و مدتی دیگر به فکر خودم افتادم. چشمانم را به تماشای تو معطوف کردم و حالا که به یاد تو رسیده‌ام، سکوت اختیار کرده‌ام. من چه کسی هستم که شایسته‌ی این مقام باشم؟ فریاد می‌زنم از یاد تو در لحظه‌ای خاص و از آشنایی با تو به نشانه‌ای و دوستی با تو از طریق پیامی.