بخش ۱۳

خواجه عبدالله انصاری » سخنان پیر طریقت » بخش ۱۳

پیر طریقت گوید: در سر گریستن دارم دراز ندانم که از حسرت گریم یا از ناز گریستن از حسرت بهره یتیم است و گریستن شمع بهره ناز است از ناز گریستن چون بود؟ این قصه ایست دراز

بخش ۱۲: پیر طریقت گوید: کار آن دارد که با تو کاری دارد یار آن دارد و که چون تو یاری دارد او که در جهان تو را دارد هرگز تو را نگذارد بخش ۱۴: پیر طریقت گوید: محقق وقتی بحق رسد که سیل ربوبیت در رسد و گرد بشریت برخیزد حقیقت بیفزاید بهانه بکاهد نه کالبد ماند نه دل و نه جان ماند صافی رسته از آب و گل نه نور در خاک آمیخته و نه خاک در نور خاک با خاک شود و نور بانور زبان در سر ذکر شود و ذکر در سر مذکور دل در سر مهر شود و مهر در سر نور جان در سر عیان شود و عیان از بیان دور اگر تورا این روز آرزوست از خود برون آی چنانکه ما راز پوست به ترک خود گوی که نسبت با خود نه نیکوست همانست که این جوانمرد گفت

اطلاعات

منبع اولیه: ویکی‌درج

تعداد ابیات:

* با انتخاب متن و لمس متن انتخابی می‌توانید آن را در لغتنامهٔ دهخدا جستجو کنید.

برگردان به زبان ساده

هوش مصنوعی: بزرگسال راه و روش می‌گوید: در دل من اندوهی عمیق وجود دارد، نمی‌دانم که به خاطر حسرت اشک می‌ریزم یا به خاطر ناز و لطافت. اشک احساس حسرت، مخصوص یتیمان است و گریستن به خاطر ناز و لطافت، حال و روز شمع را شبیه است. اینکه برای ناز اشک می‌ریزم چگونه است؟ این داستانی طولانی است.