بخش ۱۱۸

هوش مصنوعی: پیر طریقت می‌گوید: کسی که عاشق خداست، ممکن است در کلام خاموش باشد، ولی حالات و احساسات او به اندازه‌ای عمیق و پرحرف است که نیازی به کلام ندارد. اگر کسی جانش را در مسیر دوست داشتن فدای عشق کند، ممکن است به جای جان خود، آن عشق را در وجودش احساس کند. او از غرق شدن در دریای عشق آگاه نیست و مثل کسی است که نمی‌بیند در چه گرفتاری‌ای است. همچنین، روز روشن و با نور، فراموش نمی‌شود، زیرا روز برای او همان نور و روشنی عالم است.

هوش مصنوعی: زمانی که به درون خود نگاه می‌کنم و رفتارهایم را می‌بینم، می‌گویم هیچ کس به زاری و بدبختی من نمی‌رسد. اما وقتی به تو نگاه می‌کنم و خودم را در مقام خدمت به تو می‌بینم، می‌گویم هیچ کس از من بزرگ‌تر و باارزش‌تر نیست.

هوش مصنوعی: گاهی که به ذات و ویژگی‌های درونی‌ام توجه می‌کنم، به این نتیجه می‌رسم که من از هر چیزی در دنیا بدتر و ناپسندترم.

هوش مصنوعی: زمانی که از ویژگی‌های خود عبور کنم، حتی از بلندای عرش هم به خودم نگاهی می‌اندازم.

هوش مصنوعی: گاهی که به خودم نگاه می‌کنم، احساس سوز و نیاز می‌کنم و گاهی که به او (یا دیگری) نگاه می‌کنم، احساس راز و لطافت پیدا می‌کنم. وقتی به خودم فکر می‌کنم، می‌گویم:

هوش مصنوعی: چشمانم پر از اشک است و جگرم به شدت می‌سوزد. دو دستم بر باد رفته و سرم پر از خاک شده است.

هوش مصنوعی: به چه چیزی می‌تواند عرش آسمان کمک کند، وقتی که من به سرنوشت و قضا و قدر تو تسلیم شده‌ام و تحت سرپرستی تو هستم؟

هوش مصنوعی: از لبانم بوی زندگی می‌آید چون که درباره تو سخن می‌گویم و از درونم مانند شاخه‌ای که به عشق تو رشد کرده، خود را آماده تحمل درد و مصیبت‌های تو می‌کنم.